ALI BABA
Δον Πεππίνο Ντιάνα
892 αναγνώστες
Σάββατο, 6 Δεκεμβρίου 2008
20:17
Από τον Πρωτεσίλαο.
 
 
 

 

                                                      Ρομπέρτο Σαβιάνο.

 

 

    Στην  medioκρατούμενη  αυτή  εποχή  ανθίζει  ιδιαιτέρα  η  καταγγελία. Οι  κάθε  λογής κήνσορες  έχουν  μεγάλη  ευχέρεια  να  κατακεραυνώσουν  την πολιτική  ηγεσία, την  άρχουσα  τάξη, την  εκκλησία, τους  αμερικάνους, τους  δημοσιογράφους, τους  bloggers  και γενικά ό,τι  τους  κατέβει  στο  συνήθως  άδειο  τους  κεφάλι. Επιχειρήματα  τους; Άλλοτε  σωστά, άλλοτε  κίβδηλα, πάντοτε  όμως  πιασάρικα  και με καλό περιτύλιγμα. Αποτέλεσμα; ΜΗΔΕΝ! Αλλαγή; ΟΥΔΕΜΙΑ.

   Κοντά  στην  πιο  πάνω  κατηγορία  δραστηριοποιείται  και  ένα  άλλο  είδος :οι  ψευτοεπαναστάτες. Παχιά  λόγια, εύκολοι  στόχοι, μηδέν  ρίσκο. Όταν  δεν  είναι  κοινοί  απατεώνες(συνήθως  διαβιούν  εντός  ΜΚΟ, είναι columnist σε λογής έντυπα, κόμματα),πρόκειται  για  αμετανόητους  Δον Κιχώτες. Ανόητα  ρομαντικοί, με  λανθασμένα  πρότυπα ,ανέξοδη  ρητορεία  και  πάντα  αναποτελεσματικοί. Συνοδεύονται  σχεδόν  πάντα  από  θλιβερούς  Σάντσο-Πάντσα, οι  οποίοι  πάσχουν  από  το  Σύνδρομο  του  Δευτέρου και είναι συνήθως  βασιλικότεροι του  βασιλέως.
 
 
                  Ο 30χρονος  δημοσιογράφος  Ρομπέρτο  Σαβιάνο αφιερώνει  ένα  κεφάλαιο, στο  συναρπαστικό  του  βιβλίο  «Γόμορρα», σ έναν  αληθινό  άνδρα. Σε  έναν αληθινό  ήρωα.
        Ο δον Πεππίνο  Ντιάνα  ειχε  σπουδάσει  στην  Ρώμη. Έπρεπε  να  μείνει  εκεί. Να  ακολουθήσει  καριέρα  κληρικου, μένοντας  μακριά  από  τον  τόπο  καταγωγής  του. Τον  ιταλικό Νότο, που  η  εγκληματική  δράση  της  Καμόρα  έχει  μετατρέψει  σε  αληθινή  κόλαση. Στην  Καμόρα  ουδείς  αντιστέκεται. Η  προσχωρείς η  ζεις  μέσα  στην  ανέχεια, μια που  η     Οργάνωση  ελέγχει  απόλυτα  την  οικονομική  ζωή  της  νοτίου  Ιταλίας, ενώ έχει  απλώσει  τα  πλοκάμια  της  σε  πολλές δραστηριότητες  της  ευρωπαϊκής  οικονομίας.
                 
                    Αφήνω  τον  Σαβιάνο  να  διηγηθεί:...Αλλά ξαφνικά  αποφάσισε να  επιστρέψει  στο  Καζαλ  ντι  Πριντσιπε, όπως κάποιος που δεν  μπορεί  να  βγάλει  από  πάνω  του μια ανάμνηση, μια συνήθεια, μια μυρωδιά. Ίσως  όπως  κάποιος  που  έχει  διαρκώς  την  έμμονη  αίσθηση  πως  πρέπει  να  κάνει  κάτι  και  δεν  μπορεί  να  ησυχάσει αν  δεν  το   κάνει η  τουλάχιστον  αν  δεν  προσπαθήσει. Ο  δον  Πεππινο  ήταν  νεότατος  όταν  έγινε  ιερέας  στην  εκκλησιά  του  Σαν  Νικολα  στο  Μπαρι. Τριγύριζε  στο  χωριό  φορώντας   τζιν  παντελόνι  και  όχι  το  ράσο. Ο  δον  Πεππίνο  δεν  κρυφάκουγε  τους  οικογενειακούς   καβγάδες, δεν  τιμωρούσε  τις  ατασθαλίες  των  αντρών, ούτε  πήγαινε  να  παρηγορήσει απατημένες  γυναίκες. Είχε  αλλάξει  με  φυσικότητα  το  ρόλο  του  ιερέα  της  επαρχίας. Είχε  αποφασίσει  να  ασχοληθεί  με  την  δυναμική της  εξουσίας:όχι  μόνο  για  τις  επιπτώσεις της  εξαθλίωσης, δεν  ήθελε  μόνο  να  καθαρίσει  την  πληγή, αλλά  να  κατανοήσει  τους  μηχανισμούς  της  μετάστασης, να  εμποδίσει  την  γάγγραινα, να  εξαφανίσει  την  αιτία  αυτού που  καθιστούσε  την  γη  του  μια  πηγή  κεφαλαίων  και  μια  διαδρομή  από  πτώματα. Είχε  την  εμμονή  να  κάνει  πράξεις  ,είχε  αρχίσει  να  υλοποιεί  ένα  κέντρο   υποδοχής  που  θα  πρόσφερε  φαγητό  και  διαμονή  στους  πρώτους  Αφρικανούς  μετανάστες………Ο  δον   Πεππίνο  κατάλαβε  ότι  ήταν  απαραίτητο  να  καταστρώσει  ένα  σχέδιο  πάλης. Έγραψε, συνυπογράφοντάς  το  με  όλους  τους  ιερείς  της  ενορίας  του  Καζάλ  ντι  Πρίντσιππε, ένα απρόσμενο έγγραφο, ένα  θρησκευτικό  κείμενο  χριστιανικό, μ ΄ένα ίχνος απεγνωσμένης  ανθρώπινης  αξιοπρέπειας, που  προσέδωσε  σ εκείνα τα  λόγια  μια  διεθνή  διάσταση, καθιστώντας  τα  ικανά  να  υπερβούν  τα  θρησκευτικά  όρια  και  να  κάνουν  ακόμη  και  την  φωνή  των  σίγουρων  για  τον  εαυτό  τους  αρχιμαφιόζων  να  τρέμει  από  φόβο . Μεγάλοι  μπος  έφτασαν  να  φοβούνται  εκείνα  τα  λόγια  περισσότερο  κι από  τους  αιφνιδιασμούς  του Σώματος  Καταδίωξης  της  Μαφίας. Ήταν  ένα  έγγραφο  ζωντανό  με  τίτλο   ρομαντικά  δυνατό,<Από  αγάπη  προς  τον  λαό  μου  δεν  θα  σωπάσω>.Μοίρασε  το  γραπτό  την  μέρα των  Χριστουγέννων, αλλά  δεν  ανάρτησε  τις  σελίδες  στη  πύλη  της  εκκλησίας  του, όπως  ο  Λούθηρος, για να  ανανεώσει  καμιά  Ρωμαιοκαθολική  Εκκλησία. Είχε  άλλα πράγματα  να  σκεφτεί  ο  δον  Πεππίνο. Έπρεπε  να  κατανοήσει  πως  θα  μπορούσε  να  δημιουργήσει  ένα  δρόμο  εγκάρσιο  στην  εξουσία, το  μόνο  ικανό  να  θέσει  σε  κρίση  την  οικονομική και  εγκληματική  αρχή  των  οικογενειών  της  Καμόρα
                  Ο  δον   Πεππίνο  έψαχνε  ένα  λόγο  απαραίτητο  όπως  ένας  κουβάς  νερό  στα  αποβλακωμένα  μάτια. Η σιωπή  σ αυτά  τα μέρη  δεν  είναι  η  κοινότυπη  συνομωσία  σιωπήςπου  εκπροσωπείται  από  τραγιάσκες  και  χαμηλωμένα  βλέμματα. Έχει  περισσότερο  να  κάνει  με  το  «δεν  με  αφορά».Ο λόγος  γίνεται  κραυγή  που  εκτοξεύεται  οξεία  και  δυνατή ενάντια  σ’ ένα  θωρακισμένο  τζάμι:με την  πρόθεση  να το  κάνει  να  εκραγεί.
 
                                                                                        
                                                            Παρακολουθούμε  αδύναμοι  τον πόνο    πολλών  οικογενειών που  βλέπουν  τα  παιδιά τους  να  καταλήγουν  θύματα η  εντολείς  της  Καμόρα.[…]Η  Καμόρα  σήμερα  είναι  μια  μορφή  τρομοκρατίας  που  προκαλεί  φόβο, επιβάλλει τους  νόμους  της  και  επιδιώκει  να  γίνει  ενδημικό  συστατικό στοιχείο στην  κοινωνία  της  Καμπανίας. Οι  άνθρωποι  της Καμόρα  επιβάλλουν  με  την βία, με  όπλα  στο  χέρι, κανόνες  απαράδεκτους:εκβιασμοί, παράνομο  εμπόριο  για  την   αγορά  και  διακίνηση  ναρκωτικών, η  χρήση  των  οποίων  παράγει  παρατάξεις  περιθωριοποιημένων  
νέων  και κακοποιούς  της  σειράς  στη  διάθεση  των  εγκληματικών  οργανώσεων. Συγκρούσεις  ανάμεσα  σε  διαφορετικές  φατρίες που  πέφτουν  σαν  πραγματικές  μάστιγες  καταστροφής  πάνω  στις  οικογένειες  των  περιοχών  μας. Παραδείγματα αρνητικά για  όλο  το  εφηβικό  φάσμα  του  πληθυσμού, πραγματικά  εργαστήρια  της βίας  και του  οργανωμένου εγκλήματος.
                        Ο δον  Πεππίνο  κοσκίνισε την  φωνή  των  προφητών για να υποστηρίξει  την  προέχουσα  ανάγκη  να  κατέβει  στους  δρόμους, να καταγγείλει να πράξει, να δώσει  ακόμη  ένα  νόημα  στην  ύπαρξη  του.
 
                                                            Η προφητική μας υποχρέωση να καταγγείλουμε δεν  πρέπει  και  δεν  μπορεί  να  ατονήσει. Ο  Θεός  μας  καλεί  να  είμαστε Προφήτες.
                                                            Ο προφήτης  λειτουργεί  ως  φρουρός:βλέπει  την  αδικία, την καταγγέλλει και επικαλείται  το αρχικό σχέδιο του Θεού(Ιεζεκιηλ3,16-18)
                                                            Ο προφήτης  θυμάται το παρελθόν και το  χρησιμοποιεί για να αδράξει το  νέο στο παρόν(Ησαΐας 43)
                                                            Ο προφήτης καλεί τους ανθρώπους  να ζήσουν, ενώ ο ίδιος ζει την αλληλεγγύη μέσα στον πόνο(Γένεσις 8,18-23)
                                                            0 προφήτης  υποδεικνύει ως προτεραιότητα την οδό της δικαιοσύνης(Ιερεμίας  22,3)
                        
                        Ο δον  Πεππίνο  είχε  οργανώσει  μια πορεία εναντίον της Καμόρα  στα τέλη  της δεκαετίας  του 80,που  κατέληξε σε  εξέγερση. Χρειάστηκε  να παρέμβουν  οι επικεφαλής καραμπινιέροι περιοχών της φατρίας, σταλμένοι απευθείας από τους μπος. Δεν ήθελε να είναι  ο ιερέας που παρηγορεί, που συνοδεύει τα φέρετρα των νεαρών στρατιωτών, οι  οποίοι σφαγιάζονται μέσα στους λάκκους και ψιθυρίζει  «κουράγιο»στις μαυροντυμένες  μητέρες. Σε μια συνέντευξή του  δήλωσε: “Εμείς πρέπει να ραγίσουμε τον κόσμο για να τον βάλουμε σε κρίση”….Ποτέ στην ζωή μου δεν ένιωσα θεοσεβής. Και όμως ο λόγος του  δον  Πεππίνο  είχε  έναν  αντίκτυπο που κατόρθωνε να υπερβαίνει τα όρια της θρησκευτικής τροχιάς. Διαμόρφωνε μια νέα μέθοδο που θα επανίδρυε το θρησκευτικό και πολιτικό λόγο. Μια εμπιστοσύνη στη δυνατότητα να δαγκώσεις την πραγματικότητα με τέτοιο τρόπο, ώστε να μην μπορείς να την αφήσεις παρά μόνο κομματιάζοντάς την. Ένας λόγος ικανός να ακολουθήσει τη διαδρομή του χρήματος καταδιώκοντας την δυσοσμία του.
 
 
                      Οι εκτελεστές του δεν διάλεξαν μια τυχαία ημερομηνία. Ήταν η μέρα της γιορτής του, στις 19 Μαρτίου 1994.Πολυ νωρίς το πρωί .Ο δον Πεππίνο δεν είχε ακόμη φορέσει τα ρούχα του σχήματος. Βρισκόταν στην αίθουσα συγκεντρώσεων, κοντά στο γραφείο.
                         «Ποιος είναι ο δον Πεππινο;»
                         «Εγώ…»
                      Η τελευταία απάντηση .Πέντε βολές που αντήχησαν στους νάρθηκες, δυο σφαίρες τον χτύπησαν στο πρόσωπο, οι άλλες τρύπησαν το κεφάλι και το λαιμό  . Ο δον Πεππίνο ετοιμαζόταν να τελέσει την πρωινή λειτουργία .Ήταν 36 ετών.         
Αξιολογήστε το άρθρο 
1 ψήφος
 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
Σχόλια

06/12 20:36  Manta ray
Ένα βιβλίο που πρέπει να διαβαστεί από όλους, συγχαρητήρια...
06/12 20:42  haros
αμα το λεει η περδικουλα σου,τι ιερεας,τι πολεμιστης,την ιδια μοιρα θα χεις..ενας μη δειλος λιγοτερος,δεν βαριεσαι,ο κοσμος δεν αλαξε..αυτον τον εκλαψε η μανα του ..εμας μας θα μας κλαψουν τα παιδια μας.κοταρες επενοχοποιημενες.
06/12 20:51  haros
βαλε βρε γιουσαουνη το α αντι το ε,στο απενοχοποιημενες,κανε μου την χαρη
06/12 20:52  Usοund
Μόνο? Είσαι σίγουρος? χαχαχα!
06/12 20:53  Nastybishop
Ναι το βιβλίο αυτό είναι στην buy list. Οι δε δυο πρώτοι παράγραφοι φωτογραφικοί...
06/12 21:18  Nikolet
Usoud και swear ,δεν ξέρω ποιόν απ' τους δύο να ευχαριστήσω, για το "δώρο" που μου κάνατε σήμερα...στην γιορτή μου...ηθελημένα ή αθέλητα δεν έχει σημασία, εγώ το πήρα σαν δώρο...και σας ευχαριστώ πολύ...ξέρετε εσείς τι εννοώ...
06/12 21:23  haros
καλα ρε μπαμπινιωτη των μπλογκς,βαλε και αλλο ενα λαμδα και μην μας μαλωνεις,θα το φαμε το φαι μας..ουτε το χερακι σου δεν κουνας,καλα,κατσε να πεσει κανα μηνυμα σου στο μπλογκ μου και θα σε κανω να φαινεσαι οτι λες <βγενο θεε,παρες την ΠΑΕ..>
06/12 21:24  Usοund
Το εμάς μας να τ αφήσω?
06/12 21:28  haros
τωρα θα σουλεγα,αλλα ειναι το αρθρο του πρωτεσιλαου και δεν θελω να το βανδαλισω,περιμενω ενα δικο σου για να στο κανω φον σεξ,κανε οτι θες,αποχωρω ριχνοντας τον μανδυα γυρω μου και με σηκωμενη μυτη..
06/12 21:31  Usοund
Α, και το άλλο!<βγενο θεε,παρες την ΠΑΕ..>. Τι εννοείς? μπουχαχα!
06/12 21:31  evie
Χρόνια σου πολλά Nikolet!

06/12 21:33  Usοund
Εύη, είσαι μεγάλη πρόκα!
06/12 21:34  evie
Γιατί Usound; Τι κάρφωσα;
06/12 21:34  Usοund
Γιορτάζουν δίπλα κι εύχεσαι στου γείτονα!
06/12 21:35  haros
καλα,καταλαβα,καλο σαββατοκυριακο.
06/12 21:36  Usοund
Παρεξηγήθηκες? Βρε μιγ-ιάγγιχτε!
06/12 21:36  evie
Δεν πήγα ακόμα στο γείτονα, είδα εδώ τη Nikolet και είπα χρόνια πολλά.

Αλλά ότι είμαι πρόκα το δέχομαι :-)
06/12 21:42  Nikolet
Εvie, σ'ευχαριστώ θερμά για τις ευχές...γιατρέ δεν σε πειράζει πιστεύω που χρησιμοποιώ λίγο τον χώρο σου...λόγω της ημέρας (που λέει κι ο Αντωνάκης..)ε??
06/12 21:45  protesilaos
hare,για τα λαθη αναλαμβανω την πολιτικη ευθυνη.Το εστειλα ερειπιο στον usound και το ανεστησε.
06/12 21:46  Usοund
Δε με λες καλύτερα usound? To "γιατρέ" στο πρόσωπό μου το έχεις υποτιμήσει(σιγά μη δεν στη φύλαγα...:)
06/12 21:54  Nikolet
Καλέ μου usound...εμείς οι Ελληνες τουλάχιστον για ένα πράγμα είμαστε(τουλάχιστον μέχρι τώρα) περήφανοι,για την ποιότητα της ψυχής μας,της καρδιάς μας, του χαρακτήρα μας. Ανάβουμε εύκολα, τσιτώνουμε, αρπαζόμαστε, αλλά σε μια μέρα χαράς (ή λύπης αντίστοιχα) είμαστε πάλι ο ένας δίπλα στον άλλο...ή τουλάχιστον έτσι πιστεύω...όπως κι άν είναι τελικά όμως, έτσι είμαι εγώ...Πολλά φιλιά (έχω πιεί και λίγο, ελπίζω να μην φαίνεται)...
06/12 21:54  mc
Έχω που έχω απεριόριστη τεμπελιά, εξ ου και κάνω πως απουσιάζω όταν βλέπω μεγάλα κείμενα, είχες την έμπνευση Usound να βάλεις και (μεγάλα) μέρη του κειμένου σε κόκκινο χρώμα. Είπαμε ταύροι αλλά όχι κι έτσι!
06/12 21:56  mc
Χρόνια σου πολλά Nikolet και ό,τι επιθυμείς!
Μπα, δε φαίνεται καθόλου! Αυτό το "καλέ μου usound" "ίσως" και να μας έβαζε σε σκέψεις. Πού ακριβώς την είδες την καλοσύνη;;;
06/12 21:58  Usοund
Εγώ τα έβαλα? Αυτός ο κοκκινομάτης ο Πρωτ!
06/12 22:00  mc
Συγγνώμη τότε usound. Πρωτεσίλαε, εσύ;;; Γιατί;..
06/12 22:02  Usοund
Γιατί είναι ακαλαίσθητος. Ίσως και να δανείστηκε τις μπογιές της Εύης.
06/12 22:03  protesilaos
Εγω..Επεσε οντως πολυ κοκκινο mc...Αλλη φορα θα προσεξουμε.
06/12 22:04  Usοund
Το τρακ του πρωτάρη...
06/12 22:05  protesilaos
Παω σ'ενα γειτονα να πω το τελευταιο αντιο και ερχομαι..
06/12 22:07  Nikolet
mc ευχαριστώ θερμά για τις ευχές σου...αναφορικά τώρα με την καλοσύνη άκου τι πιστεύω...(δυνατό αυτό το κρασί τελικά)...όλοι οι άνθρωποι την διαθέτουμε σαν πλάσματα του Θεού...Το θέμα είναι αν την έχουμε σε γκρο πλάν ή κάπου παραμέσα...Τότε χρειάζεται κάποιος να την ανασύρει, να την φέρει στην επιφάνεια, στο φώς να βρεί το "κουμπί" του που λέμε...'Εγιαν κατανοητή...ή...?????
06/12 22:12  mc
Nikolet, έγινες και συμφωνώ απολύτως! (Αλλά η ερώτηση μου για τον usound παραμένει, πες ότι έχω προκατάληψη. ΔΕΝ είδες προχθές που πήγε να βάλει σε επιτήρηση τον quant; Τέλος πάντων, πάμε παρακάτω...)
06/12 22:15  Swearengen
Γειά σου ρε Νικολέτα, τις καλύτερες ευχές μου για τη γιορτή σου. Και τα κρασάκια σου να πιείς, το λίγο δε βλάφτει, το πολύ σε χάφτει.
Λοιποί παίδες, Usound και Πρωτεσίλασε : Το περιεχόμενο του άρθρου άριστο, η αισθητική του αισχρή. Τα γράμματα είναι σαν αυγά, βγαλμένα από αναγνωστάρι πρώτης δημοτικού ("Ελα Λόλα να ένα μήλο"), η παραγραφοποίηση τρισάθλια, η κειμενοποίηση χύμα σα ρετσίνα από το Μαρκόπουλο. Μια πραγματική ντροπή.
06/12 22:19  mc
Swear θύμισε μου... Εσύ ΔΕΝ έχεις δικαιώματα επεξεργασίας;
Λοιπόν, "κοινωνικές" υποχρεώσεις με καλούν, θα περιμένω επιπλέον ΚΑΙ τα χρόνια πολλά που ξέχασες!
06/12 22:21  protesilaos
Τα ειπα Swear.Δεν φταιει ο usound.Eιμεθα απειροι στο αμπαλαζ...
06/12 22:24  Usοund
Άμοιρε Πρωτεσίλαε! Σαν τον ήρωα σ έφαγαν! Μπαμ και κάτω!
06/12 22:38  Nikolet
Γειά σου swear πατρίδα...Αμοργό είπαμε είσαι 'σύ???...ευχαριστώ θερμά για τις ευχές, να ΄σαι καλά...
06/12 23:05  Nantia42
Συγχαρητήρια , Πρωτεσιλαε !
07/12 01:25  Hi Five
Άσε τον Πεπίνο και πιάσε την πιπίνα!

Σχετικά με το blog

Λίγα λόγια για εμένα
www.mantri.gr
Αναζήτηση
Προηγούμενα Άρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις
Σύνδεσμοι