ALI BABA
2057 αναγνώστες
48 σχόλια
 Όλα τα σχόλια για το άρθρο
Πέμπτη, 22 Ιανουαρίου 2009
12:44
 
Ακολουθεί διαφημιστικό μήνυμα :
 
«Σε μπερδεύει η αγορά ? Ζαλίζεσαι από τις διακυμάνσεις ? Βλέπεις τους άλλους να κερδίζουν κι εσύ παραμένεις μια ζωή στη φάπα ? Δυσκολεύεσαι να παρακολουθήσεις τις συζητήσεις στο φόρουμ ?
 
ΤΟΤΕ έλα στο Κέντρο Ελευθέρων Σπουδών «Αli Baba».
 
Το πρώτο αναγνωρισμένο από το κράτος ΙΕΚ Τεχνικής Ανάλυσης.  Το μόνο που παρέχει πτυχίο ισότιμο του Harvard και του Oxford.
 
Κέντρο Ελευθέρων Σπουδών Tεχνικής Ανάλυσης «Αli Baba».
 
Με τμήματα κλασσικής τεχνικής ανάλυσης, κλασσικού μπαλέτου, κυματικής ανάλυσης, ανάλυσης ραδιοκυμάτων, μικροκυμάτων και μικρογευμάτων. Στηρίξεις, αντιστάσεις, Εθνική αντίσταση και συμμοριτοπόλεμος,  διασπάσεις, κατάγματα και πρώτες βοήθειες,  διάρρηξη margin και χρηματοκιβωτίων, τεχνικές κλοπής πορτοφολιών σε λεωφορεία και λαϊκές αγορές, ανάποδοι ώμοι, στραβά κεφάλια, καρφωτές κεφαλιές και σουτ βολέ, εισαγωγή στα παράγωγα, εμβάθυνση στα παράλογα,  πράσσειν άλογα,  άλογα απαλούζα, αραβικές φορβάδες και επιβήτορες, μέθοδοι ασφαλούς ντόπινγκ, μαθήματα αντιστάθμισης κινδύνου, x-treme sports  και  bangee jumping, κανόε καγιάκ στον Εύηνο και άλλα πολλά.
 
Γίνε επαγγελματίας της αγοράς. Έλα στο Κέντρο Ελευθέρων Σπουδών «Αli Baba». Εξασφάλισε σήμερα το μέλλον σου,  μαθαίνοντας  κοντά στους καλύτερους.
 
Διδάσκουν : Πέτρος Λεωτσάκος, Nouriel Roubini, Ρουμπίνη-η Κόκκινη Νεράϊδα, Σπύρος Βαλδεσέρας, Χίος7, Γιώργος Αυτιάς, Μανώλης Μαυρομάτης,  Νίκος Βαμβακούλας, Γιώργος Μητσικώστας, Στέφανος Μάνος, Ανδρέας Μικρούτσικος, Λαυρέντης Μαχαιρίτσας, Γιώργος Αλογοσκούφης, Γωγώ Μαστροκώστα.
 
Trailer 1 : «Σπούδασα στα ΙΕΚ Ali Baba και έγινα άνθρωπος. Σώσπαστο με είχανε κάνει στο ΧΑΑ από το πολύ ξύλο, μέχρι που ξεστραβώθηκα στου Baba. Tώρα ? Τώρα, όλα άλλαξαν. Μιλάμε για τρελλές κονόμες. Πήρα και BMW.  Mέχρι και γκόμενα βρήκα, που μέχρι τα χτες με είχανε του φτυσιμάτου. Σε φχαριστώ Ali»
 
Trailer 2 : «Η εγγραφή μου στα ΙΕΚ Ali Baba αποτέλεσε καμπή στη ζωή μου. Η τεχνική ανάλυση μου φαινόταν πάντα ακατανόητη. Εκεί έγιναν όλα απλά. Τώρα, επιτέλους,  νοιώθω τί μου γίνεται. Οι σπουδές μου στον Ali με βοήθησαν να προφυλάξω το κεφάλαιό μου. Το έχω όλο στον τόκο και περιμένω την ανάκαμψη –εάν και όταν έρθει, που δεν το βλέπω. Ali, είμαι ευγνώμων. Να ‘σαι καλά !».
 

"Κέντρο Ελευθέρων Σπουδών «Αli Baba"

"Χτίζουμε σήμερα τα Golden Boys του αύριο"

 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
1443 αναγνώστες
93 σχόλια
 Όλα τα σχόλια για το άρθρο
Τετάρτη, 21 Ιανουαρίου 2009
21:52

                                                                                    

 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
2304 αναγνώστες
102 σχόλια
 Όλα τα σχόλια για το άρθρο
Κυριακή, 18 Ιανουαρίου 2009
10:57

                                                  

                                                  Girolamo Cardano

                                                                          Gerolamo Cardano

Ήταν άπιαστο όνειρο. Ένας αριθμός που τον έβλεπε αλλά δεν μπορούσε να μπει στα δικά του μέτρα. Σαν τη τετραγωνική ρίζα του -2 ένα πράμα. Κάθε μέρα τη συναντούσε στον πρωϊνό περίπατό του. Δεν μπορούσε να την προσεγγίσει όμως. Ορατή και ασύλληπτη ταυτόχρονα. Το μυαλό του δούλευε σε κόκκινες στροφές. Λύση δεν έβρισκε.
Έλειπε ο συνδετικός κρίκος. Αυτό το κάτι που θα διευκόλυνε τη συνύπαρξη. Να συνδέσει το φανταστικό, τη ρίζα του -2 , με την πραγματικότητα. Τα νούμερα που γνωρίζουμε. Το 1, το -1 , τα τρία τέταρτα.

Στον ύπνο τού ήρθε η φλασιά. Αυτή ήταν το i. Το i-mage, το φανταστικό. Αυτός το R, το Real, το πραγματικό. Πώς να συναντηθούν? Αν όμως αριθμούσε το φανταστικό μέρος? Ένα φανταστικό, δύο φανταστικά κ.ο.κ.. Κι αν πρόσθετε σ αυτά και τα πραγματικά? Ένα πραγματικό, δύο πραγματικά κ.ο.κ.. Έβγαινε ένα περίεργο αλλά κατανοητό άθροισμα. Ας πούμε τρία φανταστικά μέρη και ένα πραγματικό. Το άθροισμα αυτό το ονόμασε μιγαδικό .

Το επόμενο πρωί  μουρμούρισε τη νέα λέξη καθώς την προσπερνούσε. Ήταν η πρώτη φορά που την έκανε να κοντοσταθεί. Στο βλέμμα της διέκρινες την απορία. Της εξήγησε. Κι έγιναν αχώριστοι.

 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
1446 αναγνώστες
59 σχόλια
 Όλα τα σχόλια για το άρθρο
Παρασκευή, 16 Ιανουαρίου 2009
22:25

 

Τι έγινε, αναλυταράδες? Δεν σας έδωσε σήμα αγοράς η αγορά ακόμα? Μήπως δεν ακούτε την κουδούνα? Η μήπως σας καρφώθηκε κανένα βελάκι στα μάτια, στραβούλιακες. Ε, στραβούλιακες!
 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
2160 αναγνώστες
89 σχόλια
 Όλα τα σχόλια για το άρθρο
Τετάρτη, 14 Ιανουαρίου 2009
10:08

 

                          

 

Το 1908, όταν ο Αλέξανδρος Δελμούζος καλείται από τον Δήμο Παγασών να διευθύνει το Πρότυπο Παρθεναγωγείο, που είχε μόλις ιδρυθεί στον Βόλο, είναι 28 ετών και έτοιμος να δοκιμάσει στην πράξη τόσο τις νέες παιδαγωγικές μεθόδους που έχει υπόψη του όσο και τις ιδέες του για τη διδασκαλία της νεοελληνικής γλώσσας, δηλαδή, της δημοτικής. Ανοίγει έτσι στο Βόλο το πρώτο –και ουσιαστικά το μόνο έως σήμερα- σχολείο με διαφορετικό παιδευτικό προσανατολισμό από τα άλλα σχολεία της επικράτειας, που είχε ως στόχο να εκπαιδεύσει επί διετία τα “κορίτσια που δεν ήθελαν να ακολουθήσουν το δασκαλικό επάγγελμα, αλλά επιθυμούσαν να γίνουν “Ελληνίδες με θετικό και φωτισμένο μυαλό, που να’ ναι σε θέση να στήσουν… ένα σπίτι νοικοκυρεμένο…”. Το σχολείο λοιπόν αφορούσε τα κορίτσια των “καλών οικογενειών” της ακμάζουσας τότε εμπορικής και βιομηχανικής πόλης του Βόλου. Ο Αλ. Δελμούζος, που αναλαμβάνει Διευθυντής, επιθυμεί να εφαρμόσει στο νέο σχολείο μία μόρφωση ανθρωπιστική, εθνική και νεωτεριστική”.

Καθορίζει ως “γνωστικό σκοπό του Α.Δ.Π τη δημοτική γλώσσα”. Σε ό,τι αφορά την Παιδαγωγική, επιθυμεί “να μη μένουν τα παιδιά παθητικά στην ώρα της διδασκαλίας, αλλά να αυτενεργούν με πραγματικό ενδιαφέρον, το καθένα ανάλογα με τη δυναμικότητά του”. “Να μπορή (το παιδί) να εκφράζεται και να συνεννοήται με το δάσκαλό του ελεύθερα και φυσικά”. Ο κάθε δάσκαλος θα πρέπει να συλλάβη την κάθε ατομικότητα” ώστε να μη βρίσκη έδαφος να ριζώσει ο φόβος με τις συνέπειές του, την ψευτιά και την υποκρισία”. Προς τούτο “καταδιώκεται η αποστήθιση». Απαγορευόταν επίσης αυστηρά οποιαδήποτε άσκηση εκφοβισμού ή χειροδικίας πάνω στις μαθήτριες, σε μια περίοδο που ο ξυλοδαρμός των μαθητών αποτελούσε το στυλοβάτη του εκπαιδευτικού συστήματος. Διδασκόντουσαν ιστορία τέχνης, υγιεινή, νοσηλευτική, οικοκυρικά, κηπουρική, αλλά και υποχρεωτικά μια ξένη γλώσσα, τα Γαλλικά.
Ο ήπιος φιλελευθερισμός του Δελμούζου υλοποιείται στη διδασκαλία με την εξαφάνιση των τιμωριών, το άνετο κλίμα στις σχέσεις μαθητριών-εκπαιδευτικών, μία εκπαίδευση βασισμένη περισσότερο από το σύνηθες στη διδασκαλία και τις δραστηριότητες και λιγότερο στα εγχειρίδια, τη μικρή σημασία στη θρησκευτική τυπολατρεία. Δεν είναι τόσο ο ήπιος μαθητοκεντρισμός του Δελμούζου που κάνει εντύπωση, όσο η σφοδρότητα της αντίθεσης:
Με την έναρξη της λειτουργίας του σχολείου (1908) η τοπική εφημερίδα Κήρυξ χαρακτηρίζει το σχολείο “τέρας”, “έργο μαλλιαριστών” και εισάγει το θέμα της διαφθοράς των νεανίδων με υπονοούμενα περί “εικοσιοκταετών νεανιών” (αναφορά στην ηλικία του Δελμούζου) που κατοικούν “εντός του σχολείου”. «Ένας νεανίας» έγραφε «διδάσκει τις μαθήτριες πώς να γίνουν οικοκυραί και μητέρες», ενώ δημοσίευε δήθεν κουτσομπολιά ότι ο Δελμούζος έμενε μέσα στο παρθεναγωγείο, υπονοώντας ότι πίσω από τους τοίχους του συνέβαιναν ανήκουστα όργια.

Τη σκυτάλη πήρε ο Μητροπολίτης Δημητριάδος Γερμανός Μαυρομάτης, ο οποίος ένα πρωί έκανε αιφνιδιαστική έφοδο σε μια τάξη την ώρα του μαθήματος, μπαίνοντας κρυφά από τη σκάλα της υπηρεσίας. Η έφοδος έτυχε να είναι στο μάθημα φιλολογίας της Πηνελόπης Χρισάκου και ο δεσπότης αποχώρησε μετά από φοβερό καβγά, διότι η καθηγήτρια αρνήθηκε να του φιλήσει το χέρι. Έφυγε φωνάζοντας ότι «το σχολείο σας είναι γερμανικό και φράγκικο». Ο μητροπολίτης ξεσηκώνει τον κόσμο, ενώ ο βουλευτής Βόλου Μ. Μπουφίδης φέρνει το θέμα στη Βουλή. Είναι ο αυτός που είχε καταγγείλει από το βήμα της Βουλής τον Κωστή Παλαμά ως διαφθορέα της ελληνικής νεολαίας επειδή έγραφε την ποίησή του στη δημοτική.

Επεμβαίνει ο εισαγγελέας, ενώ ο μητροπολίτης κάνει λαοσύναξη στο Βόλο, όπου συγκεντρώνονται παπάδες, καλόγεροι και θρησκόληπτοι από όλη τη Θεσσαλία, κραδαίνοντας ελληνικές και βυζαντινές σημαίες και λάβαρα, αξιώνοντας το κλείσιμο του σχολείου. Το Δημοτικό Συμβούλιο, τρομοκρατημένο, παίρνει απόφαση να σφραγίσει το Παρθεναγωγείο. Ο εισαγγελέας Βόλου απευθύνει κατηγορίες εναντίον των υπευθύνων του Παρθεναγωγείου, εναντίον κάποιων μελών του Εργατικού Κέντρου Βόλου που το είχαν υποστηρίξει και εναντίον άλλων δημοτικιστών, που διώχθηκαν επί τη ευκαιρία. Ανάμεσα τους ήταν και ο ποιητής Κωστής Βάρναλης, που ήταν δάσκαλος στην Αργαλαστή Πηλίου.

Το κατηγορητήριο στηριζόταν σε παιδαριώδεις ισχυρισμούς, που όμως ήταν ειδικά επιλεγμένοι για να εξαγριώνουν τον αγράμματο όχλο και να φοβίσουν τους γονείς που έστελναν τα κορίτσια τους στο Παρθεναγωγείο. «Κατά διαφόρους εποχάς από του Σεπτεμβρίου 1908 μέχρι τέλους Μαρτίου 1911 προσεπάθησαν διά ζώσης, διά διδασκαλίας και δι’ εντύπων φυλλαδίων να ελκύσωσι προσηλύτους εις λεγόμενα θρησκευτικά δόγματα, τουτέστι την αθεΐαν, με τα οποία ενεργούμενα είναι ασυμβίβαστος η διατήρησις της πολιτικής τάξεως, διδάσκοντες ότι δεν υπάρχει Θεός... ότι ο άνθρωπος εδημιουργήθη υπό πιθήκων, ότι ο Θεός είναι ένα αγγούρι»... Η δίκη που ακολουθεί το 1914, γνωστή και ως Δίκη του Ναυπλίου, αποκαλείται τα αθεϊκά. Ο δεσπότης Δημητριάδος είναι βασικός μάρτυρας κατηγορίας.
 «Εις την συνείδησιν όλου του κόσμου, μαλλιαρισμός, αναρχισμός, σοσιαλισμός, αθεϊσμός, μασονία είναι εν και το αυτό».
Άλλος μάρτυρας αναφέρει πως “εκάθητο(ο Δελμούζος) εις το παράθυρόν του, το οποίον έβλεπε εις τον κήπον του σχολείου” και πως “δεν του έκανε καλήν εντύπωσιν να παίζουν κορίτσια τόσον αναπτυγμένα με ένα νέον άνθρωπον”. Εκτός από τη “μαλλιαροσύνη” ο Δελμούζος κατηγορείται πλέον ρητώς για ακόλαστον ελευθεριότητα”. Ένας άλλος μάρτυρας αναφέρει πως σε επίσκεψή του στο σπίτι του Δελμούζου “παρατήρησε εάν είχε εικονίσματα, διότι πολλά έλεγε ο κόσμος” και πως ναι μεν “εις τη σάλα είχε τον εσταυρωμένον”, πλην όμως “από κάτω ήταν ένας καπουτσίνος και έπαιζεν βιολί”.
Ο Δελμούζος διευκρινίζει πως πρόκειται για τον πίνακα “Ο ερημίτης”, του Ελβετού ζωγράφου Μπαίκλιν, χωρίς αυτό να εμποδίσει τον πρόεδρο να ρωτήσει “Τι εσήμαινεν αυτό; ειρωνικά έπαιζε βιολί;”, ερώτηση στην οποία ο μάρτυρας απαντάει: “Δεν θυμούμαι”!.
 
Σε ερώτηση των δικαστών γιατί κατηργήθη η προσευχή ο Δελμούζος απαντά:
«Τι επιτυγχάνει το σημερινό σχολείο με την ακριβεστάτη εκπλήρωση των θρησκευτικών τύπων; Το γνωρίζετε κι εσείς κύριοι Εφέτες (αρκεί για αυτό να θυμηθείτε τα παιδικά σας χρόνια): Η προσευχή μεταβάλλεται σε μηχανικές κινήσεις των χεριών και του στόματος. Συντελεί αυτό στην ανύψωση του θρησκευτικού συναισθήματος; Κάθε άλλο. Η ανάγκη της προσευχής, όπου υπάρχει, είναι κάτι το εσωτερικό και αυθόρμητο και για την εκδήλωσή της απαιτείται ηρεμία και μόνωσις».
Όμως υπέρ του Δελμούζου κατέθεσε η αφρόκρεμα των εκπαιδευτικών όλης της χώρας, όπως οι Νικόλαος Πολίτης, Χρήστος Τσούντας και Δημήτρης Γληνός. Αθωώθηκε πανηγυρικά, το σχολείο όμως είχε κλείσει οριστικά.
Όταν βγήκε η αθωωτική απόφαση, η εφημερίδα Ακρόπολις κυκλοφόρησε με τον τίτλο «Εκερδήθη δεύτερο Κιλκίς κατά βαρβάρων» (φ. της 29ης Απριλίου 1914) ενώ η εφημερίδα Σκριπ είχε πρωτοσέλιδο τίτλο «Η Δικαιοσύνη τούς ηθώωσε αλλ' η κοινωνία τούς κατεδίκασε» (φ. της 30ής Απριλίου 1914).
 
 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
«Πρώτη<34567891011>Τελευταία»

Σχετικά με το blog

Λίγα λόγια για εμένα
www.mantri.gr
Αναζήτηση
Προηγούμενα Άρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις
Σύνδεσμοι