ALI BABA
3051 αναγνώστες
215 σχόλια
 Όλα τα σχόλια για το άρθρο
Πέμπτη, 29 Ιανουαρίου 2009
08:50

 

1.Αγοράζουμε πριν από σας για σας.
2. Πουλάμε πριν από σας για σας.
3.Σας απαλλάσσουμε απ’ το άγχος. Ανησυχούμε εμείς για σας.
4.Σας εκπαιδεύουμε να είστε μακροπρόθεσμοι .Μέρμηγκες και μελισσούλες.
5. Δεν ρισκάρουμε το υστέρημά σας. Μόνο το περίσσευμά σας.
6. Χαμηλές προμήθειες.
7.Άμεση επίλυση αποριών σε 24 ωρη βάση.
8. Δεν σορτάρουμε με τα λεφτά σας. Μόνο  λονγκάρουμε.
9. Στόχος μας η ικανοποίηση των πελατών μας. Με το σχετικό ρεγάλο, φυσικά.
10.Οι προηγούμενες αποδόσεις ΔΙΑΣΦΑΛΙΖΟΥΝ τις μελλοντικές.

11. Επενδύουμε σε μετοχές με ΒΑΡΒΑΤΑ θεμελιώδη, ανοδικό κινητό ΜΕΣΟ και καθημερινές αποδόσεις κι επιδόσεις .

Διαχειριστές κεφαλαίων:

Α)mc: Υψηλό στέλεχος της Πεντεδέκας (βάζεις δέκα ,παίρνεις πέντε).
Β) Νάντια 72: Πολυετής θητεία στα μαύρα ταμεία της Siemens. Υψηλές γνωριμίες στην αξιωματική αντιπολίτευση. Πρώην κολλητή του Άκη.
Γ) Swearengen. Το βαρύ πυροβολικό της ΑΧΕΠΕΥ. Πρώην Αρχηγός του Λιμενικού Σώματος. Κολλητός του εφοπλιστικού κεφαλαίου.

Δ) Γεροδήμος. Πρώην νυκτοφύλακας της Πυραμίδας του Χέοπος. Κολλητάρι του Βγενό. Να έχουμε και τις άκρες μας στις πυραμίδες.

Ε) Εύη.Πατρινιά. Δεν χρειάζονται περαιτέρω συστάσεις.

ΣΤ) Καλοχαιρέτας: Άριστος γνώστης της Αρχαίας Ελληνικής. Υπεύθυνος ενημέρωσης. Δεν θα καταλαβαίνετε αλλά κύρος θα έχουμε.Διωχθείς απ' όλα τα χρηματιστηριακά φόρα λόγω επιτυχών προβλέψεων.

Ζ) Κουφέτο: Ε, να μην κάνουμε και καμμιά μαλακία!

Η)Usound: Πρώην τοκιστής και νυν σουλατσαδόρος. Διευθυντής του Ομίλου.

Και πάνω απ’ όλα:
Εγγυώμεθα τις ζημίες σας τις οποίες μπορείτε να ασφαλίσετε στην ali baba-american.
Aμοιβαία Κεφάλαια ALI BABA. Χτίζουν το μέλλον των τρισέγγονών σας!
 
 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
1784 αναγνώστες
141 σχόλια
 Όλα τα σχόλια για το άρθρο
Τετάρτη, 28 Ιανουαρίου 2009
10:07
 
 
 
            Αυτό συνέβη εις τα Χαφτεία, εκεί όπου διασταυρώνονται αι οδοί Πανεπιστημίου και Πατησίων, και συγκεντρωμένοι στα εκατέρωθεν πεζοδρόμια διαβάτες περιμένουν την συγκατάθεση του αστυφύλακος για να περάσουν απέναντι.
             Ήταν, λοιπόν, μεσημέρι και, όπως συνήθως, κόσμος πολύς επερίμενε, κι από τις δυό μεριές –μ’ έναν αστυφύλακα επικεφαλής η κάθε παράταξις, που το κράνος του εγιάλιζε στον ήλιο.
             Αίφνης, οι αστυφύλακες έδωσαν το σύνθημα, και οι δυό παρατάξεις εξεκίνησαν, βαδίζοντας κατά μέτωπον…
 
            Το σύνηθες σ’ αυτές τις περιπτώσεις είναι, οι δυό παρατάξεις να διασταυρώνονται στο μέσον του δρόμου, να προσπερνώνται αδιάφορες και, μετά από το στιγμιαίο εκείνο ανακάτεμα, να ξεχωρίζουν και πάλιν, προχωρώντας η κάθε μια, προς το πεζοδρόμιο του προορισμού της.
             Το μεσημέρι όμως εκείνο τα πράγματα συνέβησαν διαφορετικά:
 
             Όλοι οι ερχόμενοι από το ένα πεζοδρόμιο συνέπεσε να έχουν στενούς γνωρίμους μεταξύ εκείνων που ερχόντουσαν από το αντίθετο. Και όχι πολλούς στενούς γνωρίμους -όχι. Καθένας του ενός πεζοδρομίου εγνώριζε και από έναν του αντιθέτου. Και δεν τον εγνώριζεν απλώς, όπως συμβαίνει τόσους και τόσους να γνωρίζομε, ο γνώριμος αυτός ήταν ένα πρόσωπο πολύ φιλικό, συνδεδεμένο με χίλιες ακριβές αναμνήσεις του παρελθόντος. Ένα πρόσωπο, ακόμη, που είχε καιρό ο απέναντι γνώριμος να το δει, που νόμιζε πως είχε χαθεί, και τώρα με ανεκλάλητη χαρά το ξανασυναντούσε.
             Πλησιάζοντας, λοιπόν, προς το μέσον του δρόμου, έκεί που διέρχονται οι γραμμές ταυ τραμ, οι δύο παρατάξεις άρχισαν να αναγνωρίζονται. Κραυγές αγαλλιάσεως ακούστηκαν πρώτα, έπειτα ο γενικός ρυθμός του βηματισμού επιταχύνθηκε και, τέλος, όλοι όρμησαν προς όλους με τα χέρια προτεταμένα…
             Κανείς δεν λογάριαζε πια να περάσει στο απέναντι πεζοδρόμιο.
             Όλοι είχαν μείνει εκεί, καταμεσίς της οδού Πανεπιστημίου, γελώντας, συζητώντας με θόρυβο, σφίγγοντας πάνω - κάτω τα χέρια, ένώ οι αστυφύλακες εκοίταζαν άναυδοι, άλλά κατά βάθος, συγκινημένοι και αυτοί.
            Έξαφνα, παρατηρήθηκε κάτι το ανώμαλο.
            Ένας περίσσευε.
             Ναι, υπήρχε ένας, που κανέναν δεν γνώριζε, κανείς δεν τον γνώριζε και κανέναν δεν χαιρετούσε. Κι ο ένας αυτός δεν έλεγε να περάσει αντίκρυ, όπως ήταν η αρχική πρόθεσή του, αλλ’ είχε μείνει -ολοφάνερα χωρίς λόγο – κι αυτός στην μέση του δρόμου, κοιτάζοντας αλαλιασμένος τους άλλους.
            Η παρουσία του έγινε, στην αρχή, αισθητή μόνο στους πιο κοντινούς – που άρχισαν να τον κοιτάζουν κάπως ύποπτα. Έπειτα, η αίσθηση αυτή της ανωμαλίας σκόρπισε και μακρύτερα – και σε λίγο, όλο το πλήθος εκείνο είχε στρέψει ενοχλημένο τα βλέματα προς το μέρος του, και τον παρατηρούσε με διαθέσεις που γίνονταν όλο και πιο εχθρικές.
            Κανείς εν τω μεταξύ, δεν είχε πάψει να κρατάει σφιχτά το χέρι του γνωρίμου του. Διατηρούσαν την χειραψία επιτηδες, επιδεικτικά, για να υπογραμμίσουν εντονότερα στον άγνωστο το άκαιρο της παρουσίας του κοντά τους.
            Εκείνος έμοιαζε πλέον να έχει πανικοβληθεί. Είχε παραλύσει στο σημείο που βρισκόταν, και δεν έλεγε να κουνήσει ούτε μπρος ουτε πίσω. Η τρομερή μοναξιά, που δεν την περίμενε, δεν την υπελόγιζε -εκεί, ξαφνικά, μεσημέρι, εις τα Χαφτεία…-, τον έκανε να υποφέρει αφάνταστα. Αισθανόταν τρομαχτικά έρημος και εγκαταλελειμένος, άνθρωπος σε ξένο σύμπαν, χωρίς γονείς, χωρίς φίλους η συγγενείς, χωρίς γυναίκα η ερωμένη, χωρίς κανέναν δικό του στον κόσμο. Το μυαλό του είχε ακινητήσει, και σχημάτιζε κάθε τόσο έναν αριθμό. Έναν αριθμό που εκπροσωπούσε αυτον τον ίδιο, έναν –παντοτε – περιττό αριθμό. Είμαι –σκεπτόταν -ο 21, ο 27, ο 35, ο 41…
             Η κατάστασις όμως αδιάκοπα χειροτέρευε. Τα ζεύγη τον επλησίαζαν και, σιγά σιγά, ένας κύκλος σχηματίσθηκε γύρω του. Οι ματιές ήσαν άγριες, θανάσιμα εχθρικές. Οι αστυφύλακες άρχισαν και αυτοί να οργίζονται. Είχαν εγκαταλείψει το πόστο τους και βάδιζαν προς το μέρος του –φανερό, πως επρόκειτο να τον συλλάβουν…
             Έξαφνα ο άνθρωπος έμπηξε μια κραυγή αγωνίας και τρόμου, που αντήχησε εκκωφαντικά κάτω από τον ήλιο του μεσημεριού -και άρχισε να τρέχει.
-          Πιάστε τον! πιάστε τον ! ακούστηκαν μερικές θυμωμένες φωνές.
            Οι αστυφύλακες και ο κόσμος τον κυνήγησαν.

            Εκείνος έτρεχε με φρενίτιδα. Ο φόβος έδινε φτερά στα πόδια του.Όρμησε προς την πλατεία τής Ομονοίας…

                        Πίσω του το πλήθος ορυόταν:

-          Πιάστε τον ! πιάστε τον!
            Μερικοί, που ερχόντουσαν από την οδό Πειραιώς, η την οδό Αγίου Κωνσταντίνου, κινήθηκαν να τον ανακόψουν.
             Τους χτύπησε, τους ανέτρεψε, ξέφυγε.
                  Κι εξακολούθησε να τρέχει.
           -Πιάστε τον! πιάστε τον!...
            Η κραυγή έβγαινε πια από χίλια στόματα.
            Οι αστυφύλακες τον είχαν πλησιάσει.
            Εκανε να στρίψει, να χωθεί στα σοκάκια.
            Δεν πρόφτασε!
             Ένας πυροβολισμός ακούστηκε, ξερός μέσα στην διάπυρη άτμόσφαιρα.
            Ο άνθρωπος σωριάστηκε χάμω.
 
                  Πανδαιμόνιο χαράς υποδέχτηκε την πτώση του.
                 -Έπρεπε ! έπρεπε ! ..φωνάξανε.
                 Κάποιος, που δεν είχε αντιληφθεί τα όσα είχαν συμβεί, ρώτησε τους πλαινούς    του.
           -Μα …τι έκανε λοιπόν αυτός ο άνθρωπος;
            Δεν του αποκρίθηκαν.
            Ένα αυτοκίνητο των Πρώτων Βοηθειών φρενάρισε απότομα, σηκώνοντας σύννεφο την σκόνη.
            Τον φόρτωσε μέσα και χάθηκε προς την οδό 3ης Σεπτεμβρίου.
 
            Μονάχα λίγες κηλίδες αίμα είχαν απομείνει στην άσφαλτο.
 
 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
2200 αναγνώστες
132 σχόλια
 Όλα τα σχόλια για το άρθρο
Δευτέρα, 26 Ιανουαρίου 2009
10:49

   

 

Το τραίνο των τριών αργούσε υπερβολικά. Λες και όλοι είχαν συνομωτήσει να καθυστερήσει. Το ευάριθμο πλήθος κατέκλυζε τον σταθμό. Ένας επαίτης πλησιάζει και ζητά επιτακτικά την φιλανθρωπία του. Του έδωσε ένα χαρτονόμισμα. Χάριν της φιλεργίας του είχε καταφέρει πολλά. Δεν του ήταν πρόβλημα να ενισχύει απλόχερα τον κάθε ζητιάνο. Αντιθέτως, ικανοποιούσε τις όποιες τύψεις του για την ανήκεια  εκμεττάλευση τόσων ανθρώπων προκειμένου να αποκτήσει αυτά που απελάμβανε τώρα.

Η σύσκεψη ήταν σημαντική. Δεν έπρεπε να εκνευριστεί. Με το γάντι και εξ απαλών ονύχων ώφειλε να τους τα πει. Μπας και οδηγηθούν σε κάποια λύση.

Ξάφνου, μια απειρόκαλη θεά εμφανίστηκε. Το μπόι, η ξανθή κώμμη, η ευθυτενής κορμοστασιά και τα προέχοντα ζυγωματικά απέκλειαν, δια της ατόπου απαγωγής, την ελληνική καταγωγή της………………

 

Περιμένετε συνέχεια ,ε? Μυριστήκατε Σλάβα και φτιαχτήκατε? Λάθος! Απλά το ΙΕΚ Αλή Μπαμπά κηρύσσει την έναρξη των εγγραφών. Δεκτοί θα γίνουν μόνον όσοι θα βρουν πόσα λάθη έχει το πιο πάνω κείμενο. Ουδείς αγεωμέτρητος αλλά και αγράμματος εισίτω.Επιτρέπεται απόκλιση εκ της αρίστου επιδόσεως έως του ποσοστού του 10%.

Υ.Γ. Η φωτό είναι από τον λογότυπο του εκπαιδευτικού ιδρύματος Αλή Μπαμπά.

 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
932 αναγνώστες
49 σχόλια
 Όλα τα σχόλια για το άρθρο
Κυριακή, 25 Ιανουαρίου 2009
21:55

Με κατακλυσμό μηνυμάτων, με ρωτούν : "-Αρχηγέ, γιατί χάθηκες από τα blogs ? -Συμβαίνει κάτι ? -Σ' ενόχλησε κανείς ? -Θες να τον πλακώσουμε στο ξύλο ?"

Όχι παιδιά, καθήστε καλά. Ήρεμα. Κανείς δεν με ενόχλησε, όλα μια χαρά. Απλώς, εάν ξέρατε τον όγκο εργασίας και υποχρεώσεων που έχω ν΄αντιμετωπίσω μες το πρώτο τρίμηνο 2009, θα απορούσατε και που προλαβαίνω να γράψω έστω και ένα σχόλιο. Επίσης, για κάποιους που με ρωτούν εάν έχω άλλο blog. Kαι πάλι όχι. Δεν έχω κανένα άλλο blοg. Είμαι εκ φύσεως μονομπλογκικός. Εγώ το συμβόλαιό μου με το Capital το τιμώ.

Τέλος πάντων, ο Swear βρήκε τώρα είκοσι λεπτά ελεύθερα και έτσι, μετά από βδομάδες ολόκληρες (που σ' εσας φάνηκαν αιώνες) σπάει τη σιωπή του, σ' ένα άρθρο -όχι φωτιά, αλλά -ποταμό. Μιλάει έξω απ' τα δόντια, για πρόσωπα και καταστάσεις, προκαλεί και προβληματίζει, συγκινεί και συνεγείρει, ως συνήθως δηλαδή. Διότι, όπως μου είπε στο τηλέφωνο κι ο φίλος μου ο Bluesman "γνώρισα πολύ κόσμο στο forum και στα blogs, αλλά κανέναν τόσο μεγαλοφυή και καλλιεργημένο όσο εσύ, ρε καργιόλη". Αυτόν τον τελευταίο χαρακτηρισμό, θα μπορούσε ίσως και να τον αποφύγει, αλλά δεν πειράζει. Δεν παρεξηγώ εύκολα εγώ.

Eν τω μεταξύ, δεν ξέρω εάν είδατε τί έγινε προχτές στου Σπάρτη. Μπήκα μέσα και άφησα ένα (αριθμός ) σχόλιο. Ε, το τί επακολούθησε, δεν λέγεται. Σαράντα έξι (αριθμός : 46) σχόλια, νέο Σπάρτειο ρεκόρ σχολίων. -Σαράντα έξι (αριθμός : 46) σχόλια ? Για πρώτη φορά στην ιστορία του νέου σπάρτειου blog(spot) ? Αντί των συνηθισμένων πέντε, άειντε έξι, βία επτά (χλιαρών-χαμομηλένιων) σχολίων ? «-Και πώς εξηγείται αυτή η ραγδαία έξαρση συμμετοχής, σ’ ένα μέχρι σήμερα ψόφιο blog ?», ρωτά τώρα ένας αφελής. Μα είναι απλό αγαπητέ :

-Swearengen. Μία και μόνη λέξη, που όμως τα λέει όλα. Αρκεί να γράψει ένα (αριθμός 1) σχόλιο ο Swear και αμέσως ξεκινά το πάρτυ. Γίνεται της πουτάνας, ένας πραγματικός χαμός, λαϊκό προσκύνημα. Ανεβαίνει η διάθεση, ανάβει η κουβέντα, όλοι πιά θέλουν να γράψουν, να κοινωνήσουν σ’ αυτό το γλέντι, απ’ αυτά που μόνο ο Swear ξέρει να διοργανώνει. Γι αυτό καίγεται ο Σπαρτιάτης. Γι αυτό μου κάνει επιμνημόσυνες δεήσεις σε κάθε αρθράκι του. Γι αυτό κουβάλησε Ινδιάνους Μάγους από το Περού, να κάνουν λιτανείες μπας και ξαναγράψω μια λέξη στο blogάκι του. Επειδή ΞΕΡΕΙ ότι «Νο Swear-No Party». Εδώ φίλε, έφτασε σε σημείο να με συγκαταλέγει μεταξύ των γκουρούδων –ποιόν ? εμένα που το ΧΑΑ αποτελεί μόλις το 1% των ενδιαφερόντων/δραστηριοτήτων μου. Δηλαδή, να το μάθουν και οι πραγματικοί γκουρούδες, να λυσσάξουν για την αδικία που τους έγινε. Τέλος πάντων. Να με τιμήσει ήθελε ο άνθρωπος, μην τον πάρω κι από τα μούτρα.

Το θέμα είναι ότι ο Swear κάμφθηκε -προς στιγμήν- από τις συγκινητικές –πλην απρόσφορες- προσπάθειες ενός μεσόκοπου ψαρομάλλη να αυξήσει την επισκεψιμότητα του ασήμαντου blog του και είπε να βάλει ένα χεράκι. Στο κάτω-κάτω, σιγά τον κόπο που μου έκανε, να γράψω στο αριστερό γόνατο ένα σχολιάκι λίγων γραμμών, για να βοηθήσω τον ανήμπορο, μπας και μαζέψει πέντε-δέκα νοματαίους παραπάνω στο blogάκι του. Φυσικά, ακόμη κι εγώ εξεπλάγην από την μαζικότητα και ορμητικότητα της συμμετοχής και τη δυναμική των σχολίων, αμέσως μετά την παράθεση του σχολίου μου. Το παθαίνω συχνά αυτό, δηλ. να εκπλήσσω τον ίδιο μου τον εαυτό. Οπότε δεν εκπλήσσομαι. Το μόνο που με στενοχωρεί είναι ότι εξαιτίας αυτού του πρόχειρου σύντομου σχολίου μου, εξαναγκάσθηκε στη συνέχεια ο Σπάρτης να κλεισθεί στο σπίτι του, επί ένα ολόκληρο τριήμερο, γράφοντας πυρετωδώς ένα ολόκληρο άρθρο (συμπαθητικούλι, αλλά οπωσδήποτε όχι φωτιά), αφιερωμένο σε μένα. Αν το ήξερα ότι θα τον χώσω μέσα  ΠΣΚ, δεν θα έκανα κανένα σχόλιο. Αμαρτία είναι, μεγάλος άνθρωπος να ζορίζεται για πάρτη μου. Ντροπή μου, λοιπόν. Άσε που άλλο άρθρο είχε προαναγγείλει και άλλο δημοσίευσε τελικά. Τέλος πάντων. Να με τιμήσει ήθελε ο άνθρωπος, μην τον πάρω κι από τα μούτρα.

Ομολογώ ότι ήταν αναμενόμενο. Μόλις έγραψα το σχόλιό μου, λες και χτύπησε συναγερμός στο διαδίκτυο : «-Ρε σεις, ο Swear έχει παραθέσει σχόλιο στου Σπάρτη ! Όλοι στοι Σπάρτη. Γιούργια !» «-Στου Σπάρτη ? -Ποιός διάβολος είναι πάλι αυτός ο Σπάρτης ?» «-Ο Σπάρτης ρε μαλάκα, αυτός που γράφει για στιγκαδερές με άσπρα κολάν, μουσάτους μποντυμπίλντερς και για τους μπουφέδες της ΕΤΕ !» «Α, ναι, κατάλαβα, λες αυτόν που τα ‘χει χάσει. -Μα τι δουλειά έχει αυτός με το χρηματιστήριο ?» «-Τώρα πια, καμμία δουλειά. Είχε όμως κάποτε διακόσια κομμάτια Βασιλόπουλο, τα είχε πάρει είκοσι, τα πούλησε σαράντα ευρώ κι από τότε λάλησε και γράφει για τον Τζέσουπ και τον Πριτς». «-Σύμφωνοι, αλλά ο Swear, τι δουλειά έχει - πρώτο όνομα αυτός- να γράφει σε μαγαζιά β΄ διαλογής ? Μπας και ξέπεσε και του λόγου του?» «-Όχι ρε βόϊδι, δεν ξεπέφτει ο Βασιλιάς, αλλά να, δεν καταλαβαίνεις ? Θα τον παρακάλεσε ο άλλος και δέχτηκε ο Άρχοντας να βοηθήσει την κατάσταση. Ίσως και να είναι «αρπαχτή», τι να σου πω, στους δύσκολους καιρούς που ζούμε, τίποτε δεν αποκλείεται».

Όχι φίλοι, σας διαβεβαιώ ότι δεν είναι «αρπαχτή». Ούτως ή άλλως, ο τιμοκατάλογος των συγγραφικών μου δικαιωμάτων θα έπεφτε πολύ «αλμυρός» για κάποιον σαν τον Σπάρτη : 79 ευρώ για κάθε λέξη (+ ΦΠΑ), 5 ευρώ για τελείες, κόμματα, ερωτηματικά (+ ΦΠΑ) και 314 ευρώ (+ ΦΠΑ), ως μπόνους αποδοτικότητας για κάθε παράγραφο άνω των 12 σειρών, ε, δεν είναι και λεφτά που διαθέτει ο καθένας. Ψυχικό έκανα, εις μνήμην της βάβως μου, που ‘χω και τ’ όνομά της, Θεός σχωρέστην, σκληρή κομμουνίστρια, μέχρι και τον Ζαχαριάδη είχε τρομάξει μια φορά, εάν όχι και τον Τζουγκασβίλι (του Βησσαρίωνος, himself). Και νομίζω ότι βοήθησα τα μέγιστα. Όπως θα προσέξατε, μούγκα ξαφνικά ο Σπαρτιάτης για την επισκεψιμότητά του, από την ώρα που έγραψα εγώ. Και τι να πεί δηλαδή ? Ότι είχε μέχρι τώρα 300 unique visitors (όπως κοκορευότανε) και ξαφνικά –μόλις εμφανίστηκα- οι 300 γινήκανε 3.624 ??? Ότι αίφνης το blogακι του απέκτησε ζωή ? Ότι αυτοί οι 3.624 unique visitors (χώρια οι 17 munique βιζιτούδες) συνωστίζονται να διαβάσουν τον Swear, όπως το σμάρι των μελισσών χυμάει στα άνθη-φυτά ? -Τί να πούμε τί, τί να μολογήσουμε ?

Όλα κι όλα. Τον σταυρό μπορεί να τον θυμάμαι μόνον όταν βλαστημάω, σε εκκλησία μπορεί να μην μπαίνω διότι αγριεύονται πολύ και τα εικονίσματα μόλις μ’ αντικρύσουν, παπά όταν δώ πιάνω τ’ απαυτά μου, αλλά σε θέματα φιλανθρωπίας είμαι τύπος και υπογραμμός. Τις προάλλες έσκασα δύο ευρώ σ’ έναν τύπο που παρίστανε τον κούτσαβλο (Συγγρού και Φραντζή γωνία, να έχετε το νού σας), μια άλλη φορά είχα δώσει είκοσι λεπτά σ’ έναν Ιρακινό που μου λέρωσε τα φανάρια με το πατσαβούρι του και τώρα, ορίστε που έγραψα και σχόλιο στου Σπάρτη. Άντε γιαγιάκα, στην έσωσα την ψυχούλα σου, κι ας είχες πετσοκόψει κάμποσους λαιμούς με το κονσερβοκούτι. Τώρα, στην απορία κάποιου φίλου «-γιατί όμως ξήλωσες τον Σπάρτη από τα προτεινόμενα ?», η απάντηση είναι διότι σταμάτησε να μου πληρώνει το ενοίκιο για τη θέση (25 ευρώ το μήνα +ΦΠΑ) κι εμένα –ως γνωστόν- ψυχή μου παίρνεις, ευρώ ΔΕΝ μου παίρνεις.

Για αγορές : Θα προσέξατε ότι ο Σπάρτης Αμπαλέ (όπως λέμε Ζοέλ Επαλέ), ΔΕΝ μιλάει για αγορές. Μάλιστα, ένας βλάκας πρόσφατα μου έγραψε «Swear, ρε συ ο Σπάρτης δεν γράφει για μετοχές, δεν είναι καιρός ακόμη λέει». "ΒΛΑΚΑ" –του απάντησα- "όταν θα γράψει ο Σπάρτης ότι είναι πλέον ΩΡΑ για αγορές, τότε θα είναι η ΔΙΚΗ ΣΟΥ ΩΡΑ για αγορές. Άρα, πανηλίθιε, θα είναι η ΔΙΚΗ ΤΟΥ ώρα για ΠΩΛΗΣΕΙΣ. Θα είναι η εποχή που θα σου φορτώσει τα διακόσια κομμάτια Βασιλόπουλο που έχει ήδη επαναγοράσει, κομμάτι-κομμάτι και με ρέγουλα" (έχει αδυναμία στον Βασιλόπουλο ο Σπάρτης, από κει ψωνίζει άλλωστε, όχι του του πουλιού το γάλα, αλλά κάτι ρέγγες και σαλάμια που τρώει για βραδυνό και μετά ρεύεται σαν ιπποπόταμος του Ζαμβέζη). Τώρα έχει φορτώσει ξανά διακόσια κομμάτια, συν την εκπτωτική κάρτα ΑΒ και φυσικά συμμετέχει σε όλες τις κληρώσεις, μπας και κερδίσει εκείνο το σαπάκι το Smart, που χαρίζουνε στον υπερτυχερό. Μωρέ τέτοιο χρέπι, ούτε χάρισμα.

«-Τι μας λες ρε Swear ? Θα μας τρελλάνεις ? Κι αυτά τα 75 τούβλα που έχουν γίνει 80, μούφα είναι ?» -Μούφα δεν θα πει τίποτε. Βρε, άμα είχε 80 τούβλα ο Σπάρτης, δεν θα πήγαινε με ταξάκι στη βόλτα του, ν’ ακούει Πριτς στο ράδιο και να στρώνει κεφάλα από το ντουμάνι που είχε προηγουμένως αφήσει στο χώρο το τσιγαριλίκι του ταρίφα. Ούτε θα πήγαινε χριστουγεννιάτικες διακοπές στη Δρέσδη. Τι να δει κανείς στη Δρέσδη ? Τις φαρμακοβιομηχανίες ? Ξυπνάτε μάγκες. Βερολίνο θα πήγαινε και θα τονε γύριζε στην πόλη λιμουζίνα εξάπορτη, με Χαίντελ για μουσικό υπόβαθρο. Όχι Δρέσδες και Πριτς και ταρίφες και μαύρα. Αυτές όμως είναι λεπτομέρειες που μόνο εγώ μπορώ να πιάσω και για αυτό δεν παρεξηγώ κανέναν. Μην ανησυχείτε.

Για διάβασμα : Εντάξει, έχετε όλοι καταλάβει ότι ο Σπάρτης διαβάζει μέχρι «TV Zάππινγκ», κι αυτό με βαριά καρδιά. Αγοράζει και καμμιά «Καθημερινή», κρατάει από μέσα τα dvd και πετάει την υπόλοιπη στα σκουπίδια. Όταν μάλιστα δεν τον βλέπει ο περιπτεράς, βουτάει μόνο τα dvd και γλιτώνει και τη δαπάνη για την παλιοφυλλάδα. Τα παραχώνει στο παντελόνι του και απομακρύνεται σφυρίζοντας. Κάποιες γριές σταυροκοπιούνται, παρατηρώντας επίμονα την τετραγωνισμένη περιοχή του καβάλου ενός ψηλού γκριζομάλλη, που απομακρύνεται από το περίπτερο, με ύφος ύποπτο. Μάλλον περνάνε το Dvd για κάποιου νέου είδους βηματοδότη, ειδικού για τα γεννητικά όργανα. Βλέπει τον Σπάρτη η γριά και σκέφτεται «κοτσονάτος ο μπάρμπας, με μηχανική υποβοήθηση 4Χ4 και πνευματική ανάρτηση, ότι πρέπει για την κλάση μου». Ναι γριά, κάνε όνειρα. Dvd είναι μωρή μπάμπω και κλεμμένο μάλιστα, ξύπνα ! Τώρα, και ο περιπτεράς κάτι έχει υποψιαστεί ότι γίνεται με τις «Καθημερινές» και έχει βάλει δόκανα για αλεπούδες, μπας και τον τσακώσει τον αλαφροχέρη. Ίσως αυτός να είναι και ο λόγος που ο Σπάρτης πλέον σηκώνει τις εφημερίδες προσεκτικά με ένα κλαδί, ψάχνοντας ανάμεσά τους για την «Καθημερινή». Δε ρισκάρει τα δάχτυλά του και καλά κάνει. Ο περιπτεράς βρίσκει συνεχώς κομμένα κλαδιά ανάμεσα στις σιαγόνες του δόκανου και έχει αρχίσει να διερωτάται εάν τελικά τις «Καθημερινές» τις σουφρώνει αυτό το πεύκο, δίπλα στο περίπτερο. Και κάθε μέρα του ρίχνει βαλβολίνες στη ρίζα, μπας και ξεραθεί.

Για μουσική : Δεν ξέρω εάν το «ΤV Zάππινγκ» μοιράζει Cd με Πριτς. Ίσως και να μην μοιράζει, οπότε υποθέτω ότι κάποιος που ενδιαφέρεται για Πριτς, θα πρέπει να τον κατεβάσει από το internet (αυτό είναι παράνομο, να το ξέρετε). Το θέμα δεν είναι πώς βρίσκεις Πριτς, αλλά τι είδους άνθρωποι ακούνε Πριτς. Μουσικόφιλους δεν θα τους πεις. Γνώστες δεν θα τους πεις. Ταρίφες στη Δρέσδη που φουμάρουνε μπάφους, μπορείς να τους πεις. Μικρομετόχους ΑΒΚ, μπορείς να τους πεις. Άμουσους θα τους πεις οπωσδήποτε.

Ερώτηση : Καλά, για σήμερα δεν είχε προαναγγείλει ο Σπάρτης το άρθρο-φωτιά για τις αγορές ? Κάθε βδομάδα προαναγγέλλει άρθρο φωτιά και κάθε βδομάδα το άρθρο παθαίνει αυτανάφλεξη πριν δημοσιευτεί. Μα τι διάβολο, άρθρα είναι αυτά ή τα σπίρτα του κοριτσακιού του Άντερσεν, που το βρήκανε κόκκαλο από υποθερμία, σαν φαντάρο της Βέρμαχτ στη στέππα όξω από το Στάλινγκραντ ? Και τώρα που είπα Στάλινγκραντ, θυμήθηκα το ιστορικό σοβιετικό άρμα Τ-34. Πόσο ανώτερο ήταν των γερμαναράδικων. Ποιά τεχνολογία ? Βρε, στη μάχη πάνω φαίνεται η τεχνολογία. Όχι στο ηλεκτρικό τασάκι της άχρηστης Bmw. Τα έτρεμαν οι Γερμαναράδες τα Τ-34. Συντριπτική η υπεροχή τους, διέλυσαν μια για πάντα το μύθο της αξιοπιστίας των ουννικών μηχανών. Από τη γραμμή παραγωγής απευθείας στη μάχη, δίχως καν σκοπευτικά. Στην κυκλωτική επέλαση του Κόκκινου Στρατού, ισοπέδωναν το σύμπαν στο διάβα τους. Ναι, ναι, ναι, ήταν τότε που οι γερμανοί κέρδισαν τον Β’ ΠΠ, για όποιον δεν ξέρει ιστορία. Τον κέρδισαν. Με την όπισθεν, ολοταχώς. Όσοι γλίτωσαν, δηλαδή σχεδόν κανείς. Πάει ολόκληρη η έκτη στρατιά του Πάουλους. Κανείς δεν έμεινε. Τουλάχιστον ο Βουλγαροκτόνος άφηνε κι έναν μονόφθαλμο να οδηγεί τους τυφλούς. Αυτοί οι Ρούσσοι, τίποτε, κανένα έλεος. Και μετά στη Νυρεμβέργη, αυτούς έτρεμαν οι εγκληματίες, τους Ρώσσους δικαστές. Μόνον αυτούς. Τους Αμερικάνους τους περιφρονούσαν, τους Εγγλέζους απλώς τους σέβονταν, τους Ρώσσους όμως ? Ρίγη δέους διαπερνούσαν τη ραχοκοκοκαλιά τους όταν τους έβλεπαν να μπαίνουν στην αίθουσα. Ανάμικτα συναισθήματα απόλυτης υποταγής και τρόμου. Ήξεραν, γι αυτό.

Σπάρτη ! E, Σπάρτη ! Σπάρτη, λέμε ! Σε προκαλώ σε ΜΟΝΟΜΑΧΙΑ, να δούμε πόσο αξίζεις. Εδώ, στα Capitalblogs. Εγώ κι εσύ, οι δυό μας, με ένα νέο blog ο καθένας, με μηδενισμένο το κοντέρ. Μίνι-μαραθώνιος δέκα (10) άρθρων, σε περίοδο ενός μηνός. Γράφω πρώτος, ακολουθείς και πάει λέγοντας, εναλλάξ. Στο τέλος του μήνα, μετράμε επισκεψιμότητες. 300 unique εσύ, 20.000 εγώ. Ή ίσως 100.000 εγώ. Δέκα λεύγες πίσω, θα σ' αφήσω. Σπάρτη ! E, Σπάρτη ! Σπάρτη, λέμε ! Έλα μου. Βάλτα με τον καλύτερο, αν θες να καταξιωθείς. Μη φοβάσαι. Κανείς δεν θα πει τίποτε όταν θα χάσεις. Στο κάτω-κάτω, με εμένα θα τα 'χεις βάλει, όχι με κάναν τυχάρπαστο.

Σπάρτη, λέμε.

 

 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
2424 αναγνώστες
105 σχόλια
 Όλα τα σχόλια για το άρθρο
Κυριακή, 25 Ιανουαρίου 2009
08:58

 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
«Πρώτη<2345678910>Τελευταία»

Σχετικά με το blog

Λίγα λόγια για εμένα
www.mantri.gr
Αναζήτηση
Προηγούμενα Άρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις
Σύνδεσμοι