ALI BABA
2172 αναγνώστες
46 σχόλια
 Όλα τα σχόλια για το άρθρο
Παρασκευή, 6 Φεβρουαρίου 2009
21:35

 

 Πρέπει, λέει, "να ηρεμήσουν οι αγορές". Βρε ποιές αγορές, οι παίχτες πρέπει να ηρεμήσουν. Άμα ηρεμήσουν οι παίχτες, θα ηρεμήσουν κι οι αγορές.

Οι άλλοι στο φόρουμ, προφανώς οι ίδιοι που περίμεναν το ράλλυ του Γενάρη (και γαμώ τα ράλλυ ήταν αυτό -τύφλα να 'χει το "Ακρόπολις"), τώρα περιμένουν την καταστροφή του Φλεβάρη. Πρώτα, λέει θα πάει κάτω και μετά, από Μάρτη, καλοκαίρι -όχι, λάθος- μεγάλη άνοδος.  Και ερωτώ : -Αφού "ξέρεις" (ξεράδια ξέρεις, δηλαδή) από τον Δεκέμβρη -για να μη σου πω και πιό πριν- ότι τον Φλεβάρη θα γίνει καταστρόφα, τότε γιατί κάθεσαι ακόμα μέσα, σαν την κλώσσα ?

Κλοκ, κλοκ, κλοκ, μ' ένα θυμό, στην αυλή γυρνά η κλώσσα, με το φουντωτό λαιμό και με τα παιδιά τα τόσα.

Μετά, έχουμε και τους άλλους, αυτούς με την "άνοδο". Έρχεται μεγάλη άνοδος. Έρχεται πολύ μεγάλη άνοδος. Έρχεται τεράστια άνοδος. Φυλαχτείτε από το τσουνάμι της ανόδου.

Μακάρι Παρθένα μου κι Άγιε μου Σουλπίκιε, κι εγώ για άνοδος προσέχομαι νυχθημερόν και γονυπετής, αλλά σημάδι από τον Ουρανό δεν έχω πάρει ακόμα. -Εσύ, δηλαδή πώς το έχεις πάρει ? Θα μου πεις, εσύ είσαι καλός άνθρωπος κι όχι καθήκι σαν και του λόγου μου. Σωστό, αλλά και πάλι δεν εκλαμβάνω το σημάδι σου ως γνήσιο.

Βρε, άμα δεν βγάλεις καντήλες κι εξανθήματα σαν την Αγία Αθανασία του Αιγάλεω, να γράφει στο θώρακά σου και στα μπούτια σου "ΕΡΧΑΙΤΕ ΜΑΙΓΑΛΥ ΑΝΩΔΟΣ" (ανορθόγραφα, όπως και στης Αγίας τον κόρφο), εγώ δεν πιστεύω τίποτα. Άμα δεν γεμίσεις στίγματα, με ανοδικά σπασμένους διακοσάρηδες DJ και S&P, δεν ακούω λέξη. Άμα δεν μου φέρεις πιστοποητικό από Βατικανό και Φανάρι ότι τα στίγματά σου είναι γνήσια, σε αγνοώ. Θεωρώ ότι αυθυποβάλλεσαι και σε κρίνω αναξιόπιστο.

Και τέλος, έχουμε αυτούς με τα χαμόγελα. Τρείς το λάδι, τρείς το ξύδι, τρία ευρώ η ΕΤΕ. Αυτούς γουστάρω εγώ. Τους κάνω χάζι, σε κάθε πτωτική συνεδρίαση, με τον δείκτη στο κρόταφο ("-σας τά λέγα, δεν σας τα 'λεγα?") και το χαμογελάκι το πονηρό. Το χαμόγελο του ξύπνιου. Του μάγκα. Του γνώστη.

Αυτοί μου θυμίζουν τον Χρήστο τον Αρδίζογλου, τον τρομερό αυτό -αλλά άμυαλο- παιχταρά. Μια φορά, παίζαμε στη Φιλαδέλφεια, ίσως με τη Βέροια. Έχει τη μπάλα ο Αρδίζογλου, κάτω από το κέντρο. Περνάει έναν αντίπαλο, εύκολα, προχωράει, περνάει και κάνα δυό ακόμη. Τώρα, επελαύνει προς την περιοχή, οπότε του ορμάνε τρείς. Τους κάνει χαζούς, όλους μαζί και τους περνάει κι αυτούς. Τον κυνηγάνε και τρείς-τέσσερις, αλλά που να τον πιάσεις τον Χρηστάρα, αλόγατο. Βγαίνει ο φουκαράς ο τερματοφύλακας, του σκάει κι αυτουνού μια ντρίπλα ο Χρήστος και έχει μείνει μόνος πιά, λίγο πλαγια προς την κενή εστία. Ένα πλασέ υπόθεση είναι το γκολ.

Αλλά ο Χρηστάρας, για κάποιο λόγο που μόνο αυτός κι η ψυχή του τον γνωρίζουν, συνεχίζει την επέλασή του, μέχρις ότου βγαίνει άουτ μαζί με την μπάλα.

Το πιάσατε παίδες ? Από τις 5300 μονάδες μέχρι έδω, έχετε πράγματι κάνει μεγάλη κούρσα. Προβλέψατε πτώση τρεισήμισυ χιλιάδων μονάδων. Δεν είναι και λίγο. Σα να περάσατε ολόκληρη ενδεκάδα. Μαγκιά σας. Κοιτάξτε μόνο μην τα σκατώσετε, τώρα στο τέλος, φάτσα με τo άδειο τέρμα.

 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
1617 αναγνώστες
48 σχόλια
 Όλα τα σχόλια για το άρθρο
Τετάρτη, 4 Φεβρουαρίου 2009
20:59
Μου δώρισαν δυο πολύ όμορφα βιβλία. Το πρώτο είναι το « Αγώνας ΕΥ θύνης –ΣΩΜΑΤΕΙΟΝ ΧΡΗΜΑΤΙΣΤΗΡΙΟΥ ΑΘΗΝΩΝ» της Εύας Αρβανίτη- Μιχαλοπούλου ή κατά κόσμον (!) Goldmine. Εξαιρετική καταγραφή «ιστορικών χρονικών, σκανδάλων, λογοτεχνημάτων Αθηναιογράφων, οικονομικού τύπου, εκδοτών, δημοσιογράφων, διαφημίσεων χρηματιστών, τραπεζών, ασφαλειών, εταιριών». Άριστη δουλειά, υποδειγματική γλώσσα, σπάνιες φωτογραφίες. Αξίζει να διαβαστεί!
Το δεύτερο του Γκάρυ Κασπάροβ .«Oι μεγάλοι προκάτοχοί μου». Για ψωνισμένους με το σκάκι. Το έργο είναι πολύτομο αλλά ο συνεταίρος , γνωστός φραγκοφονιάς, μου δώρισε μόνο τον πρώτο τόμο. Περιμένει φαίνεται να πέσει η τιμή των υπολοίπων.
 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
1106 αναγνώστες
23 σχόλια
 Όλα τα σχόλια για το άρθρο
Τρίτη, 3 Φεβρουαρίου 2009
17:39

 

Κατόπιν απαίτησης πολλών φίλων, δημιουργήσαμε για σας τη μόνιμη στήλη "Το Βασίλειο της Κοτσάνας".

Στη στήλη αυτή θα εκτίθενται εις το διηνεκές  και θα παραδίδονται στη δημόσια χλεύη, οι κορυφαίες από τις ανοησίες που γράφονται καθημερινά στο παρόν Blog. Και δεν είναι και λίγες, εδώ που τα λέμε. Κάθε άλλο μάλιστα, δυσκολεύεται κανείς ποιά να "πρωτοθαυμάσει".

Ξεκινάμε από σήμερα. Η βαθμολόγηση -με άριστα το 10- είναι ανάλογη του μεγέθους της κοτσάνας. Όσο μεγαλύτερη η ανοησία, τόσο μεγαλύτερος ο βαθμός. Ένα είδος βλακόμετρου ακριβείας.

Εμπρός. Βάλτε τα δυνατά σας.

 

(Εγκαίνια, με τα  αποτελέσματα του χθεσινού διαγωνισμού)  

Koufeto, 2/2/2009 : "Αληθεια, τα γαυγαμηλα εχουν καμια σχεση με τα γεωμηλα ?"

-Άνευ σχολίων - Βαθμολογία : 7/10

  

Koufeto, 2/2/2009 (απαντώντας στην πρόσκληση του Letto, να δημιουργήσει δικό της Blog) : "Δεν θελω να μπλεξω με αλλο μπλογκ οσο με φιλοξενουν"

-Την "φιλοξενία" πού ακριβώς την είδες ?  Σύσταση : -Άκου τον Letto και φτιάξε δικό σου blog. Αυτή τη στιγμή, βρίσκεσαι σε αφιλόξενο περιβάλλον, εάν δεν το έχεις καταλάβει. Βαθμολογία : 6/10

  

Nantia42, 2/2/2009 : ("αποκαλύπτοντας" την ταυτότητα του Γκουρού με το νικ "Πετρούλα") : "Λοιπον, βαζω στοιχημα οτι η Πετρουλα ειναι αντρας και απο τη μουσικη, τον κοβω για τον mc !"

Καλά, Σέρλοκ, μη βάζεις και στοίχημα. Βαθμολογία : 5/10

 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
2062 αναγνώστες
188 σχόλια
 Όλα τα σχόλια για το άρθρο
Δευτέρα, 2 Φεβρουαρίου 2009
15:19

Βρε τον κακομοίρη τον στρύχνο τον κονδυλόρριζο !

Για την πατάτα λέω, αυτό το δύσμοιρο φυτό. Αν ήξερε την τύχη που το περίμενε στην Ελλάδα, μήτε που θα ξεκούναγε από τη χώρα των Αζτέκων. Αλλά δεν ήταν στο χέρι του. Αυτός ο Καποδίστριας, όλο εμπνεύσεις ήταν. Με κολπάκια προσπάθησε να πείσει τους απελευθερωμένους ‘Ελληνες να την εντάξουν στο διαιτολόγιό τους. Τώρα, να καθόταν να τους εξηγήσει ότι η πατάτα είναι πλούσια σε άμυλο και υδατάνθρακες, μάλλον δεν είχε νόημα. Έτσι, τους την πλάσαρε ως δήθεν πολύτιμο αγαθό και τότε βέβαια όρμησαν όλοι στην πατάτα. Όπως ακριβώς με τα χαρτιά του ΧΑΑ. Όσο είναι στη φάπα (καλή ώρα), κανείς δεν τα καταδέχεται. Μόλις όμως πάρουν τα πάνω τους κι ακριβύνουν κάνα 1500% (λέμε τώρα) από τα χαμηλά τους, τότε βουρ οι πάντες.  

 

Τέλος πάντων, για πατάτες μιλούσαμε.  Σήμερα λέει διεξήχθη άγριος πατατοπόλεμος στο λιμάνι του Πειραιά (ευτυχώς δηλαδή). Ως γνωστόν, το ρεπορτάζ των λιμανιών το καλύπτω αποκλειστικά. Να τί συνέβη : Κάτι αγριεμένοι Λασιθιώτες καλλιεργητές (κανονικοί καλλιεργητές, όχι από τους «άλλους») αμόλαγαν στα ΜΑΤ πατάτες, με πυκνότητα και ευθυβολία σοβιετικών «Κατιούσα».  Ορισμένοι παλιοί ΜΑΤατζήδες, κάτι κοιλαράδες αρχιφύλακες μερακλήδες και γευσιγνώστες, πήραν σακούλες και μάζεψαν κάμποσες πατάτες, για το σπίτι. Σα να είχαν βγει στο βουνό για χόρτα, έτσι το είδαν. Οι νεότεροι όμως, άσχετα παιδαρέλια, , δυσανασχέτησαν και ανταπέδωσαν με καπνογόνα. Ου γαρ οίδασι τί πετούσι.  Προς στιγμήν μάλιστα, απειλήθηκε και εμφύλιος μεταξύ των δυνάμεων των ΜΑΤ, καθώς αυτές χωρίστηκαν σε δύο στρατόπεδα : Σ’ αυτούς που πέταγαν (καπνογόνα) και σ’ αυτούς που μάζευαν (ζαρζαβατικά).

 

Στο κόλπο μπήκαν και οι λιμενεργάτες.  ‘Εσπασαν κάτι containers, έβγαλαν από μέσα στοίβες ολόκληρες από κινέζικα χριστουγεννιάτικα στολίδια (που υποτίθεται ότι θα έπρεπε να έχουν εκτελωνισθεί ήδη από τέλη Νοεμβρίου παρελθόντος έτους, αλλά δε βαριέσαι!) και τα αμόλαγαν –με τη σειρά τους- στους ΜΑΤατζήδες.  Βασικό αίτημα και κεντρικό σύνθημα –τι άλλο ?- «ΟΞΩ οι κιτρινιάρηδες από το λιμάνι μας». -Μα γιατί δεν τους θέλουν τους Κινέζους, επιτέλους ? –Σύντροφοί μας δεν είναι κι αυτοί ? Δεν είναι Αμερικάνοι διάβολε, Κινέζοι είναι, σκληροί κομμουνιστές, Μαοϊκοί.  Ας είναι, δεν τους θέλουμε.  Ορισμένοι παλιοί ΜΑΤατζήδες, οι ίδιοι ως άνω κοιλαράδες αρχιφύλακες μερακλήδες, αλλά και προνοητικοί, παράχωσαν και τα στολίδια μέσα στις σακούλες με τις πατάτες και ορθά ενήργησαν, διότι –ως γνωστόν- τα επόμενα Χριστούγεννα θα έρθουν πριν καν το καταλάβουμε.  Και καλύτερα να είσαι προμηθεύς παρά επιμηθεύς. Άσε που δεν βρέχει κάθε μέρα πατάτες και χριστουγεννιάτικες μπάλες και μάλιστα στον ίδιο ακριβώς τόπο.

 

Διαβάζω στο φόρουμ ότι «το μαγαζί  έχει κι άλλο κάτω», πράγμα που προσωπικά το εκλαμβάνω ως θετικό, υπό την έννοια ότι αυτό το «κάτω» θα μπορούσε τελικά να  αξιοποιηθεί και ως Parking του «μαγαζιού».  Άλλοι πληρώνουν αδρά για τέτοιες ευκολίες κι εμείς που το ‘χουμε κάτω από τα πόδια μας, έτσι θα τ’ αφήσουμε ?  Απόδειξη –λέει- του ότι το μαγαζί πάει για κάτω, το αδιαμφισβήτητο γεγονός ότι ένας ορκωτός λογιστής, λέει, εξομολογήθηκε σε κάποιον  συνάδελφό του, λέει, ότι κάποια ΔΕΚΟ, λέει, πάει για φούντο, λέει. «-Θα σου πώ κάτι, αλλά ορκίσου να μην το πεις πουθενά», ζήτησε ο πρώτος ορκωτός λογιστής από τον δεύτερο. Ο δεύτερος του απάντησε «-φυσικά και ορκίζομαι, ειδάλλως τι σόϊ ορκωτός θα ήμουν ?» και στο καπάκι ήρθε και το ξεφούρνισε το μεγάλο μυστικό στο φόρουμ (αφού πρώτα όρκισε τους πάντες να μην μιλήσουν). Πραγματικός τάφος. Ούτε καν την ΔΕΚΟ δεν αποκάλυψε, παρά τις αφόρητες πιέσεις που δέχτηκε (ο τάφος).   

 

Αλλά και ο Αλμούνιας, θέλει λέει να χτίσει μια “Bad Bank”.  -Μα τι μας λέει ο άνθρωπος ? Εδώ μία Marfin, με όνομα, με αραβικά κεφάλαια από πίσω, με πλήθος παροχών και  με πλούσια δώρα και πάλι κατά διαβόλου  πάει. -Ποιος λογικός άνθρωπος θα εμπιστευόταν ποτέ τις οικονομίες του σε μια τράπεζα που τη λένε «Bad Bank» ? Ονειρεύεται ο Αλμούνιας, αν πιστεύει ότι θα μαζέψει πελατεία. Μωρέ και δεν τα βάζω στην Citibank καλύτερα, αν είναι να τα χάσω ?

 

Kαλά, για blogs δεν μιλάω πλέον. Το χαμογελάκι πάει σύννεφο. Μου την έχει δώσει στα νεύρα αυτή η κατάσταση. -Γιατί χαμογελούν όλοι ? -Βρε, μπάς κι έχει ανάψει κανείς εδώ κοντά καμμιά κανναβουριά  και σας έχει πάρει όλους το ντουμάνι ? -Τι γελάτε ?  -Χάχες είστε ?  Λίγη σοβαρότης δεν βλάπτει.  

 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
1818 αναγνώστες
159 σχόλια
 Όλα τα σχόλια για το άρθρο
Παρασκευή, 30 Ιανουαρίου 2009
18:24



"Τον χάνουμε τον άνθρωπο..."


Στην αρχή ήταν απλός, σεμνός, ήπιος και προσγειωμένος. Ως τέτοιον τον γνώρισα τον Usound, όταν, τον Μάϊο του 2008, μου πρότεινε να δημιουργήσουμε ένα κοινό blog. Δεν μπορούσα τότε ακόμη να φανταστώ  τη μετέπειτα μεταμόρφωσή του, σ’ αυτό που είναι σήμερα.

Ξεκίνησε καλά, με ενδιαφέρουσα και σοβαρή θεματολογία. Έπειτα, σταδιακά, άρχισε να ξεθαρρεύει. Το γύρισε  στο χιουμοριστικό, αλλά μ’ έναν ιδιότυπο τρόπο. Κάτι πονηρά υπονοούμενα, κάτι σεξιστικά σχολιάκια, όλο κάτι τέτοια. «-Για μαζέψου !», τον επέπληξα. Το χαβά του αυτός. Είχε βλέπεις και κάνα δυό κλακαδόρους/χειροκροτητές, με επικεφαλής την Elenitsa1, γνωστή μετά και ως Λουκρητία. Βασικά αυτές τις δύο είχε, την Elenitsa1 και τη Λουκρητία, που στη συνέχεια αποκαλύφθηκε ότι ήταν εξαρχής το ίδιο πρόσωπο. «-Και τι ωραία που μας τα λες doc, πες μας κι άλλα doc, είσαι ταλεντάρα doc, πας χαμένος doc, τύφλα να ‘χει o Ντοστογιέφσκι doc» και τέτοια, αβανταδόρικα.

«-Προσγειώσου!», τον ταρακούνησα. Το χαβά του αυτός. Σταδιακά διαπίστωσα ότι άρχισε να την ψωνίζει. Και δώστου κι άλλα πονηρά σχολιάκια και δώστου υπονοούμενα, μέχρι που φτάσαμε και στις χοντράδες. Η Λουκρητία το ίδιο βιολί, μονοπρόσωπο fan club. Βρε δεν πα να έγραφα εγώ κατεβατά ολόκληρα, αρκούσε ένα πονηρό σχόλιο του “doc” για να σκάσει μύτη η Λουκρητία από τη σπηλιά της, όπου καραδοκούσε, αναμένοντας την εμφάνιση. Του doc, φυσικά. Αμ τίνος, τη δικιά μου ? 

Τον Σεπτέμβριο βρεθήκαμε για καφέ. Σκάει που λες μύτη ο doc, με Alpha Romeo Gtv κόκκινη της φωτιάς και λαμέ κοστούμι. Ναι, λαμέ κοστούμι, μέρα-μεσημέρι. Ζαχαρί κι από μέσα μαύρο πουκάμισο και καδένα χρυσή, χοντρή σα λαιμαριά. Πώς δεν μας πήραν με τις πέτρες ? Φαντάσου τον Γιώργο Μάγκα στο “Saturday Night Fever”. Για τέτοιο πράγμα μιλάμε. «-Πώς είσαι έτσι ρε άνθρωπε ?», τον ρωτάω κατάπληκτος. «-Ε, είπα ν’ ανανεωθώ λιγάκι !», μου δηλώνει. «Βλέπεις», συνεχίζει, «έχω και θαυμάστριες τώρα, θαυμάστριες από το Blog». «-Ποιές θαυμάστριες βρε κακομοίρη μου, που μόνο μια Λουκρητία μας διαβάζει !», τον προσγειώνω. Ακάθεκτος αυτός : «-Δεν είναι μόνο η Λουκρητία, είναι και η Elenitsa1 και κάμποσες άλλες, που δεν τις θυμάμαι τώρα ! Με θαυμάζουν. Ζηλεύεις λιγάκι ή μου φαίνεται ?». Το βούλωσα. Αυτός δεν έπαιρνε από λόγια.

Τέλος πάντων, είπα να δώσω τόπο στην οργή και δεν το συνέχισα. Λέω «κρίση της μέσης ηλικίας διέρχεται, θα του περάσει, πού θα πάει ?». Έλα όμως που δεν του πέρασε ! Για την ακρίβεια, το πράγμα χειροτέρεψε. Σταδιακά δημιούργησε έναν κύκλο  από διάφορους γραφικούς τύπους των blogs, που συνέρρεαν στο “Ali Baba”, μόνο όταν έγραφε αυτός. Κάτι πονήματά μου, αληθινά αριστουργήματα του πνεύματος, πέρασαν ντούκου, δίχως επισκέψεις και σχόλια. Βλέπεις, με τα χωρατά του, είχε καταφέρει να διώξει όλα τα αξιόλογα άτομα από το blog μας (όπως πχ τον σοβαρότατο Α-45, τον Σπάρτη, αλλά καί άλλους) και στη θέση τους να προσελκύσει β΄ διαλογής κοινό. Το δικό του κοινό. Διαρκώς έφθαναν σε μένα μηνύματα διαμαρτυρίας από πνευματικές προσωπικότητες του τόπου, που εξέφραζαν την αγανάκτησή τους για την υποβάθμιση του επιπέδου. «-Κάντε κάτι φίλτατε Swear, δεν είναι δυνατόν λέγω να συνεχισθεί αυτή η κατάσταση», μου έγραψε η Αλέκα, μεταξύ άλλων. Κι ο Δημήτρης Αβραμόπουλος (που έγραφε στα Blogs ως "Παραλίας"), έξαλλος κι αυτός με τον Usound : «-Swear, πού θα πάει αυτό το βιολί ? Μπαίνουμε να σε διαβάσουμε και πέφτουμε πάνω σε μια Λουκρητία, που ανεβάζει φωτογραφίες πεσμένων κώλων και γατιών. -Μα τί διάβολο συμβαίνει εκεί μέσα ?Και ποια είναι αυτή η Λουκρητία τέλος πάντων ? Και μια άλλη, Elenitsa1, κι αυτή τα ίδια. Λυπάμαι πολύ

-Τί να τους πεις ?  «-‘Εχετε δίκιο φίλοι», τους έγραψα. «Κάντε υπομονή, δείξτε κατανόηση προς τις αγνές –αν και χυδαίες- εκδηλώσεις της πλέμπας. Δεν είμεθα όλοι ιντελιγκέντσια, υπάρχουν και πιο λαϊκά στρώματα». Εννοείται ότι όλοι οι φίλοι μου έκοψαν λάσπη. Με τον καιρό, ο ρόλος μου στο Blog κατήντησε απλώς αστυνομικός, να τρέχω πίσω από βλακώδη nicknames και να διαγράφω αποκρουστικά σχόλια.

Ο άλλος, στην κοσμάρα του. Κοντά στις γιορτές μου ξεφουρνίζει  «Θέλω δικό μου καμαρίνι !». Προσέλαβε και ιμπρεσάριο, κάποιον Mc, πρώην image maker του Νίνο και του Θρασύβουλου. Το «Usound Fan Club» επεκτάθηκε, χάρη σε ενέργειες της Λουκρητίας. Κουβαλάνε κόσμο, μέχρι κι από την επαρχία, με πούλμαν. Με τα τσαρούχια τους κατεβάζουν, τους δίνουν ένα πιάτο φαϊ και τους βάζουν να χειροκροτούν τον Usound, μόλις δίνει το σύνθημα η Elenitsa1. Μπήκε νέο αίμα στο blog. Λέττο, Κουφέτο και το κακό συναπάντημα. Ο άλλος μοίραζει αυτόγραφα κι στέλνει φιλάκια. Σε λίγο, θα γράφει και με χαμόγελα, πλατιά όπως του Discount και σαρδόνια όπως του Ζellis677.

Έχω αποσυντονισθεί. Έχασα την έμπνευσή μου. Πάω να γράψω μια λέξη και στο μυαλό μου κλωθογυρίζουν χαμογελαστές φατσούλες και «πιπεράτα» (μη χέσω !) υπονοούμενα.

Αναγνώστη, ήρθε η ώρα να κάνεις μια ερώτηση στον εαυτό σου :

"-Τί θέλω αλήθεια από τη ζωή μου ?  -Θέλω  φατσούλες και τσαχπινιές ή Swear και  Αβραμόπουλο ?

ΥΓ: Ο Letto, που είναι το ίδιο πρόσωπο με τον Darko, μάλλον ΔΕΝ είναι το ίδιο πρόσωπο με τον Studio111 (αν και τον θυμίζουν).

Τραγική κατάσταση.... 


 

 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
«Πρώτη<123456789>Τελευταία»

Σχετικά με το blog

Λίγα λόγια για εμένα
www.mantri.gr
Αναζήτηση
Προηγούμενα Άρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις
Σύνδεσμοι