ALI BABA
5632 αναγνώστες
83 σχόλια
 Όλα τα σχόλια για το άρθρο
Τετάρτη, 11 Φεβρουαρίου 2009
13:39

Kι έτσι φθάσαμε στο τέλος.    Κάτι ξέχασα όμως, χθες. Ξεχασιάρης ο Swear, του λείπει το μαγνήσιο, όπως φαίνεται.  

«-Σας χαιρέτησα ? Δεν σας χαιρέτησα ! Χαίρετε, τι κάνετε, καλά, ευχαριστώ», που ‘λεγε κι ο αξέχαστος ο Γιάννης Βογιατζής, στο ρόλο του χαζούλη «Μικέ».
 
Αντίο λοιπόν, σε όλους τους φίλους, που επί εννιάμηνο συμμετείχαν με οποιονδήποτε τρόπο σ’ αυτό εδώ το blogάκι.  Στους σιωπηρούς αναγνώστες, περιστασιακούς ή τακτικούς, που έβρισκαν ένα –έστω κι ελάχιστο- ενδιαφέρον στα κείμενά μας. Στους συνήθεις θαμώνες, που κράτησαν το χώρο ζωντανό, με τα  σχόλιά τους. Σχόλια που κάλυπταν ένα τεράστιο φάσμα, από την υπέρτατη διανόηση έως και την απόλυτη γελοιότητα, αλλά που τελικά ήταν όλα ισότιμα. Αυθόρμητος γραπτός λόγος.  Γειά και σε σας που κάποτε σας πρόγκηξα, απρόκλητα ή μη. Γράφτε τα όλα στο χιόνι ή όπου αλλού κρίνετε καταλληλότερο. Γράφτε με κι εμένα. Αντίο και στις κυράδες, που επέδειξαν ιδιαίτερη κατανόηση, ανοχή και αντοχή. Ένα γαρύφαλλο στην καθεμιά σας, από τον Swear. Kόκκινο, φυσικά.
 

Παίξαμε, γελάσαμε, μαλώσαμε, φιλιώσαμε. Το μαγαζί δούλεψε καλά και  παράπονο δεν έχω.  

-Κέρδη ? –Υπερκέρδη. Πρώτ’ απ’ όλα ο Usound, συνεταιράκι και πρώτος φίλος. Μετά, όλα τα παιδιά που ξέρω προσωπικά και τους θεωρώ φίλους μου.  Kι ακόμη, οι άνθρωποι που ομοίως εκτιμώ και κάποια στιγμή θα γνωριστούμε κι από κοντά, είναι βέβαιο.

Αυτά είναι τα κέρδη.  Ανεκτίμητα και ήδη κατοχυρωμένα.
 
«-Προς τί οι εναγκαλισμοί ?», ρωτάει τώρα ο αφελής – ο ίδιος, ο γνωστός, που πάντα τον βάζω να υποβάλλει τις πιο κουτές ερωτήσεις. «-Φεύγεις για πάντα από τα Blogs ?»
 
Ήρεμα ρε μπουμπούνα, μην κλάψεις κιόλας, δεν τα μπορώ τα ζουμιά. Δεν με χάνεις οριστικά, κάπου εδώ θα τριγυρίζω κι εγώ, καμμιά φορά, όταν λασκάρω, αλλά δεν θα με ξαναδείς πίσω από το μπαρ του “Ali Baba”. Δεν γίνεται αδελφέ μου να παίζω εγώ μπάλα στο χωράφι της Γ’ Εθνικής. Διότι, δεν μας έριξαν απλώς κατηγορία, να μας βάλουν πχ. στην Βού, όπως είχανε τον Σπάρτη και τους Σκοτεινοχωρίτες, αλλά μας εξαφάνισαν τελείως από το επαγγελματικό ποδόσφαιρο. Δηλαδή, για σας που δεν ξέρετε απ’ αυτά τα πράγματα, όταν μια ΠΑΕ πέσει στην Γ΄ Εθνική, παύει αυτοδικαίως να είναι ΠΑΕ και γίνεται ξανά ερασιτεχνικό σωματείο. Λύεται η ανώνυμος εταιρεία, το πιάσατε ? Αντίο ζωή.
 
Όμως, ο Swear, είναι δεκάρι, μπαλαδόρος ολκής, πλασμένος για μεγάλα γήπεδα, από Premier League και άνω.   Όπως όταν έπεσε κατηγορία η Γιουβέντους, για δωροδοκίες και λοιπές σκανταλιές, θυμάσαι ? -Ε, σαν τα ποντίκια τρέχαν να φύγουν οι μπαλαδόροι, να βρουν ομάδα Καμπιονάτο, να ξεδιπλώσουν το ταλέντο τους. Σου λέει «-που να τραβιέμαι τώρα εγώ, να σπάω τα ποδάρια μου, με την Τσεζένα, τη Μόντενα  και την Αλμπινολέφε ?».  Άκου με τη Λέφε ! Αυτό λέω κι εγώ. Τώρα, άμα ο συμπαίκτης μου -άλλο δεκάρι κλάσεως αυτός, η μόνη ομάδα με δύο δεκάρια ήμαστάνε- θέλει να τη δει Ντελ Πιέρο, αυτό δεν το ξέρω (κάνει και ρίμα). Να παίζει δηλαδή μόνος του στο ξερό της Γου, με την Λουκρητία στην εξέδρα, να του φωνάζει «έμπαινε Αλεσάντρο, ανέβαινε και γοήτευε !».
 
Μετά είναι και το άλλο : Άειντε και μας κατεβάσανε από την Άλφα Εθνική στη Γού. -Να το πάρω ως σωστό ? Και πες ότι το πήρα. Το θέμα είναι ότι, από κάτι κωλοσπασμένα νομικά που έμαθα κι εγώ στα νιάτα μου, κάθε ποινή πρέπει να έχει συγκεκριμένη διάρκεια.  Ας είναι και ισόβια. Πες : «-Ισόβια». Πες το όμως. Αόριστης διάρκειας ποινές, δεν ξαναματάκουσα. Όταν μάλιστα δεν είσαι χτεσινός, αλλά έχεις στη ράχη σου εκατοντάδες ποστς, με δεκάδες χιλιάδες εμφανίσεων, αρκετές χιλιάδες σχολίων και συμβαίνει και να είσαι μακράν Νο1 σε τηλεθέαση, τότε ναι μεν το ΕΣΡ μπορεί να σου ρίξει προστίματα (sic), τέτοια που να πεις τον Δεσπότη Παναγιώτη (ΕΣΡ είν’ αυτό), αλλά και πάλι το πρόστιμο είναι ορισμένο. Μεγάλο, μικρό, δεν έχει σημασία, πάντως ορισμένο. Να ξέρεις τι σου γίνεται.  Άμα ήμουνα κακό παιδί, να κάτσω στην απομόνωση ένα, δύο, πέντε τέρμενα, μέχρι να στρώσω. Όχι «τράβα  στην απομόνωση μέχρι να  λαλήσεις κι όταν αρχίσεις να μιλάς στα ντουβάρια  θα το ξαναδούμε το θέμα σου».  Δεν πάει έτσι. –Ποιος είμαι, ο Άνθρωπος με το Σιδηρούν Προσωπείο ?
Όχι, για να ξέρω.
 
Enough said. Ένα «γειά» ήθελα να πω,  το είπα και τέρμα. Κι ένα «ευχαριστώ» σε όλους, το λέω κι αυτό.
 
Swearengen από Ali Baba, over & out.
 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
2580 αναγνώστες
141 σχόλια
 Όλα τα σχόλια για το άρθρο
Τρίτη, 10 Φεβρουαρίου 2009
12:30

 

 

 

Kατήρχετο την κλίμακα δρομέως. Η πτώσις ήτο αναμενομένη ένεκα της ολισθηρότητός εκ της προηγηθείσης βροχής.. Ο δεξιός βραχίων διετάμη καυληδόν. Ούτος έπρεπε να αναταχθή δια του καυλοκλυστήρος όστις εκείνην την στιγμήν δεν ήτο διαθέσιμος. Το δίκην καυλίου εξέχον οστούν και η αιμάσσουσα περιοχή ενεφάνιζον αποτρόπαιον θέαμα. Έπρεπε να μεταφερθή εις νοσοκομείον διαθέτον ορθοπαιδικόν.

Η αποκατάστασις δεν ήτο καθόλου εύκολη. Το μαλακοπύρηνον οστούν ως εκ της υποκειμένης οστεομαλακίας ήτο εξαιρετικώς εύθραυστον. Ο μαλακόχειρ χειρουργός ηκολούθησεν την συντηρητικήν τακτικήν. Ανάταξις, περίδεσις ,ακινητοποίησις.

Ούτως απέφυγε το χειρουργείον το οποίον εφοβείτο ως μαλαφράντζα. Η ανάρρωσις, βεβαίως, θα απήτει περισσότερον χρόνον. Αλλά ας είχε  καλώς η Πετρούλα η φυσικοθεραπεύτρια. Tην είχε γνωρίσει εις Health Studio διά Capital -ας.Μαζί θα επεράτωναν την αποθεραπείαν.

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ:

1.Καυλίον= το προέχον μέρος του φυτού, το κοτσάνι.

2.Καυληδόν= καθέτως.

3.Καυλοκλυστήρ= χειρουργικόν εργαλειον.

4. Το ανωτέρω ποστ ήταν ευγενής προσφορά της Νάντιας 42.

 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
1293 αναγνώστες
65 σχόλια
 Όλα τα σχόλια για το άρθρο
Δευτέρα, 9 Φεβρουαρίου 2009
22:17

"Aφησες μούσι βλέπω, συνέταιρε!"

 

-Ποιός έβαλε καρφίτσες στο κάθισμα του δασκάλου ?

-Ο Μπόμπος.

-Ποιός λέει παλιοκουβέντες και σόκιν ανέκδοτα ?

-Ο Μπόμπος.

-Και ποιός πήγε και τις αμόλησε στο σπίτι του βουλευτή (κι ήταν και βρωμερές) ?

-Ο Μπόμπος, φυσικά. -Ποιός άλλος ?

Ο Μπόμπος, γνωστός και ως Τοτός και πασίγνωστος ως Usound. Εδώ και βδομάδες τον έχω παρακαλέσει να κάτσει ήσυχος. "-Συνέταιρε, είμαι σε μεγάλη πίεση, δεν μπορώ να παρακολουθώ τις σκανταλιές σου και να προστατεύω τον κόσμο από τις φάρσες σου. Υπόσχεσαι να κάτσεις καλά, τουλάχιστον για ένα διάστημα ?"

"Υφόσχομαι, υφόσχομαι", είπε ο ψεύτης.

Χθες έλειπα. Με πήραν τηλέφωνο από την Ασφάλεια, "ελάτε, έχουμε μαγκώσει τον συνέταιρό σας, πέρασε αυτόφωρο κι έφαγε ένα μήνα, χωρίς αναστολή". Έτρεξα άρον-άρον, να μάθω τα χαμπέρια του και τις προκοπές του. Τον είχαν στο κελί 33, μέσα στον Κορυδαλλό, είχε μάτια δεκατρία, μα παιδί χωρίς μυαλό.

"-Βρε αλητάμπουρα, τί έκανες πάλι ? -Πού πήγες κι έμπλεξες ?"

"-Δεν ανέχομαι την παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων", μου απαντά, με στόμφο. "-Ακούς εκεί, να απαγορεύσουν τα γιουτιούμπια!"

"-Και τί σε κόφτανε εσένα τα γιουτιούμπια, βρε άμουσε ? Ο Μπλούζμαν είσαι ?"

"-Όχι, ο Σπάϊντερμαν", μου δηλώνει και σκαρφαλώνει στα κάγκελα του κελιού του, για να το αποδείξει.

Σήμερα, ενώ ήμουν απασχολημένος να ανεβάσω λιγάκι τον ΟΛΘ, να ζεστάνω και τους λιγοστούς φίλους του, μου τηλεφωνούν από το γραφείο του βουλευτή τάδε "-Ελάτε να μαζέψετε τον συνέταιρό σας, διότι έχει μπουκάρει στο γραφείο του βουλευτή και το έχει καταντήσει θάλαμο αερίων, καταλαβαίνετε...".

Πήγα τρέχοντας, στην είσοδο μαζεμένος κόσμος, αστυνομία, πυροσβεστική. "-Αφήστε, θα τον βγάλω εγώ", τους παραμέρισα. "-Δεν μπορείτε να μπείτε έτσι, βάλτε μάσκα", με πληροφορούν. Βάζω στη μούρη μου τη μάσκα, ζεύομαι και τις μπουκάλες με το οξυγόνο και μπαίνω μέσα. Αιθαλομίχλη. Ποιός ξέρει τί είχε φάει... "-Έβγα έξω ρε αδιόρθωτε", τον κατακεραυνώνω.

"-Μα γιατί, ωραία είμαστε εδώ. Χαλάρωσε, κάνε τσιγαράκι".

 

Πάει ν' ανάψει το δικό του. Με τον σπινθήρα του bic, ανατινάζεται όλο το κτίριο.

 

 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
3814 αναγνώστες
125 σχόλια
 Όλα τα σχόλια για το άρθρο
Κυριακή, 8 Φεβρουαρίου 2009
17:08

 

 Από τον Πρωτεσίλαο.

 

 

 

Δημήτριος-Ελευθέριος Χορν

 
 
 
-Με βάφτισαν η κυρία Κυβέλη και ο Στρατηγόπουλος. Η βάφτισή μου έγινε αφορμή ενός τρομερού καβγά ανάμεσα στον παπά και στους αναδόχους μου. Και οι δύο φανατικοί βενιζελικοί.Ήθελαν λοιπόν να μου δώσουν δύο ονόματα:.Δημήτριος-τ’όνομα του παππού μου, και Ελευθέριος –τ’ όνομα του Βενιζέλου.
Ο παπάς όμως ήταν φανατικός βασιλόφρων “Δεν μπορώ να δώσω δύο ονόματα στο παιδί” είπε .΄Θα το βαφτίσω Δημήτριο’.
Η κυρία Κυβέλη επέμενε στα δύο ονόματα, ο παπάς στο ένα. Τότε η Κυβέλη λέει:Kαλά ,πάτερ μου, θα το βαφτίσουμε με ένα όνομα .Μόνο Ελευθέριο.
Ο παπάς τα βρήκε σκούρα κι έτσι αποφάσισε να ενδώσει στα Δημήτριος-Ελευθέριος.
Ονομάζομαι, λοιπόν, Δημήτριος – Ελευθέριος Χορν.
 
-Ο πατέρας μου, ως θεατρικός συγγραφέας ,βρισκόταν μέσα στο Θέατρο. Ήταν όμως και αξιωματικός του Ναυτικού. Εμένα  μου άρεσε να λέω πως ο πατέρας μου ήταν αξιωματικός. Όχι γιατί είχα ιδέα τι σημαίνει ή γιατί αγαπούσα το στρατό ή τη θάλασσα, αλλά γιατί μ’ άρεσαν οι στολές. Για μένα ,η στολή είχε κάτι πολύ πιο θεατρικό. Ο θεατρικός συγγραφέας, που φορούσε ρούχα όπως όλος ο κόσμος, δε μου γέμιζε το μάτι. Τα γαλόνια, τα χρυσά κουμπιά με συγκινούσαν.
Όταν με ρωτούσαν αν είμαι γιος του Παντελή Χορν ,του συγγραφέα, απαντούσα:
-Όχι, του Παντελή Χορν του Ναυάρχου!
Ο πατέρας μου δεν είχε φτάσει αυτό το βαθμό….
 
-Το περίεργο είναι ότι στο σχολείο, σε κάτι μαθητικές παραστάσεις που κάναμε, στην απαγγελία στην ωδική ήμουν ο τελευταίος των τελευταίων.
Φαίνεται πως ήταν τέτοιο το χάλι μου, ώστε δεν με έβαζαν πια να παίζω σε τίποτα άλλο παρά σε tableauxvivents.Σε βουβές εικόνες ,δηλαδή, να μη λέω λέξη.
 
-Αγαπούσα ,επίσης πάρα πολύ τη μουσική. Αλλά στάθηκε αδύνατο ,ως τώρα ακόμα , να μάθω να διαβάζω τις νότες.
Οι γονείς μου αποφάσισαν να με βάλουν να μάθω πιάνο. Στην αρχή ,μάθημα μου έκανε η μητέρα μου. Τη νευρίαζα τόσο πολύ με την ξεροκεφαλιά μου ,που το μάθημα τελείωνε πάντα με ξύλο. Έτσι μου πήραν δασκάλα. Τα πράγματα όμως δεν άλλαξαν καθόλου. Ούτε τις νότες έμαθα, ούτε το ξύλο απέφυγα.
Στο τέλος επειδή είχα βαρεθεί να με δέρνουν βρήκα ένα κόλπο:έβαζα τη δασκάλα να μου παίζει το κομμάτι στο πιάνο και αντί τις νότες παρακολουθούσα τα δάχτυλά της πάνω στα πλήκτρα, αποτυπώνοντας στο μυαλό μου τις κινήσεις των δαχτύλων. Και στο επόμενο μάθημα έκανα πως διάβαζα τις νότες και έπαιζα το κομμάτι με το δικό μου τρόπο μελέτης.
Αυτό όμως δεν κράτησε και πολύ γιατί μ’ανακάλυψε. Μου είπε μάλιστα και το εξής: ‘Δεν είσαι μόνον βλαξ αλλά και απατεώνας’.
 
-Ευτύχησα να έχω σπουδαίους δασκάλους:τον Παπαγεωργίου, τον Βεάκη, τον Μουζενίδη αλλά, κυρίως τον Ροντήρη, στον οποίο χρωστάω πάρα πολλά και πάνω από όλα τον φανατισμό μου.
Αν δεν φανατιστείς στα νιάτα σου, αν δεν πιστέψεις, δηλαδή, μ’ όλη σου την ψυχή σ’ αυτό που διάλεξες και αυτόν που σε καθοδηγεί ,δεν κάνεις τίποτα ουσιαστικά.
 
-Ο ρόλος που αγάπησα είναι ο Τρελός στη Δωδεκάτη Νύχτα γιατί είναι βαθιά μελαγχολικός. Είναι ωραία η μελαγχολία. Ένας ρόλος που δεν πρόδωσα ,τον οποίο νομίζω ότι κάνω και στη ζωή. Νομίζω πως είναι το καλύτερο πράγμα που έχω κάνει. Ο μόνος ρόλος που δεν αισθάνομαι ενοχές απέναντί του.
 
-Το 1974 γίνεται η μεταπολίτευση και δυστυχώς ακολουθεί η πρόταση του ΕΙΡΤ(*).Εγώ είχα πει από την αρχή ότι δεν κάνω γι’ αυτή τη δουλειά. Τελικά υποχώρησα. Για να το δικαιολογήσω πάντως στον εαυτό μου ,είπα ότι κάτι μπορώ να προσφέρω στον πνευματικό τομέα. Ξαφνικά όμως βρέθηκα να υπογράφω εκατοντάδες   χαρτιά, για καλώδια, τούβλα, σύρματα και μου ήρθε κάτι σαν τρέλα. Παράλληλα, είχα να αντιμετωπίσω και 350,περίπου,μετανοημένες Μαγδαληνές που με χυδαίο τρόπο κορόιδευαν τον Παπαδόπουλο που τους είχε διορίσει και πριν λίγο τον εξυμνούσαν. Πολύ δύσκολη κατάσταση. Ευτυχώς ήρθε το Δημοψήφισμα και με έσωσε η Αυγή ,καλή της ώρα.
Έγραψε ότι δεν μπορεί ο κ.Χορν να κάνει το δημοψήφισμα ,γιατί είναι από το στενό περιβάλλον του Κωνσταντίνου. Και έτσι υπέβαλα την παραίτησή μου και πήγα κατευθείαν στον ψυχίατρο. Είχα μια φοβερή κατάθλιψη.(**)
 
-Η γλώσσα που καθιέρωσε το ΕΙΡΤ θα λέγαμε πως είναι η Νεοελληνική. Πολλοί αντέδρασαν σ’ αυτή την απόφαση ,με τον ισχυρισμό ότι ,η Δημοτική γλώσσα δεν έχει θέση σ’ έναν επίσημο Οργανισμό. Βέβαια, το θέμα της γλώσσας είναι τεράστιο κι ο τόπος έχει πολλά υποφέρει από τις μάχες που δόθηκαν κατά καιρούς για το γλωσσικό. Με αυτήν την ευκαιρία, θεωρώ υποχρέωσή μου να εκθέσω μερικές σκέψεις.
Φρονώ πως είναι εξωφρενικό το γεγονός ότι μια παράταξη αποφάσισε να δωρίσει τη Δημοτική γλώσσα σε κάποια άλλη παράταξη
Η Δημοτική γλώσσα δεν είναι περιουσία κανενός. Με ποιο δικαίωμα ,χάρισαν τα Δημοτικά μας τραγούδια, τον Σολωμό, τον Παλαμά και όλους τους μεγάλους Έλληνες ποιητές και λογοτέχνες σε μια συγκεκριμένη παράταξη που υπηρετεί μια ακόμη πιο συγκεκριμένη ιδεολογία και με ποιο δικαίωμα το δώρο έγινε δεκτό;
Θα παρατηρήσω, επίσης, ότι οι πολέμιοι της Δημοτικής παρουσιάζουν μια αντίφαση. Ο Σοφοκλής, ο Αισχύλος, ο Ευριπίδης ερμηνεύονται στο θέατρο στη Δημοτική γλώσσα. Ο Σαίξπηρ, κι αυτός, μεταφράζεται στη Δημοτική. Απέχουν από τις παραστάσεις οι αντιδημοτικιστές ή δεν τους ενοχλεί να ακούν τον Οιδίποδα, τους Πέρσες, την Εκάβη τον Βασιλέα Ληρ ή τον Άμλετ στη Δημοτική γλώσσα και τους ενοχλεί σ΄ ένα σύντομο, εφήμερο δελτίο ειδήσεων; Ή μήπως η επικαιρότητα οφείλει να μεταχειρίζεται πιο επίσημη γλώσσα από την γλώσσα του Εθνικού μας Ύμνου; Ευχής έργον θα ήταν να είχε λυθεί στον τόπο μας το πρόβλημα της Παιδείας κι ο κάθε Έλληνας να είχε την δυνατότητα να κατέχει όλες τις γλώσσες που του προσφέρουν τα ελληνικά κείμενα που μας άφησε η καθαρεύουσα, αρχίζοντας από τον Κάλβο, τον Παπαδιαμάντη και τον Παπαρρηγόπουλο. Με αυτές τις γνώσεις, θα ανακάλυπτε τις ρίζες της Δημοτικής γλώσσας.
Σύμφωνο θα με βρούνε όλοι στο ότι δεν πρέπει την γλώσσα είτε Καθαρεύουσα είναι αυτή είτε Δημοτική να την κακομεταχειρίζονται, να την εκχυδαΐζουν. Είναι γνωστό ότι υπάρχουν αγράμματοι δημοτικιστές και αγράμματοι καθαρευουσιάνοι. Κι όπως είπε ο Λορέντζος Μαβίλης, δεν υπάρχουν χυδαίες γλώσσες υπάρχουν χυδαίοι άνθρωποι.
 
-Τα χρόνια που πέρασαν; Δε μου έμαθαν τίποτα. Ότι η ζωή είναι ένα τίποτα. Αυτό μονάχα…Ούτε με δίδαξαν τίποτα. Όσα σφάλματα έκανα μικρός, τα ίδια έκανα και μεγαλύτερος, τα ίδια κάνω και τώρα. Είμαι μόνος και νιώθω μόνος.
Όσο για την επιτυχία…ποτέ μα ποτέ, δεν αισθάνθηκα καμία ασφάλεια.
 
-Θα υπάρχω ως μακρινή ανάμνηση-ως μια γνωριμία που προσέφερε κάποιες ευκαιρίες για κρίσεις, για συγκρίσεις, για παραδείγματα προς αποφυγήν.
Ένας συμπαθής εφιάλτης.

Ο Χορν-θα λες-Θεός σχωρεσ΄ τον, ήταν υποφερτός, ανυπόφορος!...

 

 
 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
3150 αναγνώστες
52 σχόλια
 Όλα τα σχόλια για το άρθρο
Σάββατο, 7 Φεβρουαρίου 2009
13:54

 

 

 

 

Η ΤΕΧΝΙΚΗ ΠΡΟΟΔΟΣ

 

Όσοι, κουνώντας μελαγχολικά το κεφάλι ή υψώνοντας τη φωνή με οργή, αρνούνται την ηθική πρόοδο του ανθρώπου κατά τους μακρούς αιώνες της ιστορικής του διαδρομής, μιλούν συνήθως με αδιαφορία, ή και με περιφρόνηση, για την αξία της "υλικής" προόδου, των κατακτήσεων δηλαδή της επιστήμης και της τεχνικής, που άλλαξαν στους χρόνους μας τη μορφή του κόσμου.

     

    Καμιά επιρροή, λέγουν δεν έχουν αυτά τα πολυθρύλητα θαύματα απάνω στον ηθικό βίο του ανθρώπου, στο χαρακτήρα, στην προσωπικότητά του. Άλλη η μια τροχιά, άλλη η άλλη· δεν πηγαίνουν παράλληλα. Ή

     

     

    Καμιά ουσιαστική αξία, λέγουν, δεν έχουν οι τεχνικές τελειοποιήσεις των μέσων της ζωής, για τις οποίες υπερηφανεύεται ο πολιτισμός μας. Ευτυχέστερος ήταν ο άνθρωπος που ζούσε χωρίς τις σημερινές ανέσεις, σε κοινωνίες απλούστερες, "πρωτόγονες". Ή

     

     

    Όχι μόνο δεν καλυτέρεψε, αλλά χειροτέρεψε τον άνθρωπο η πρόοδος της επιστήμης και της τεχνικής. Πολλαπλασίασε και έκανε πιο raffinee τη δύναμη της κακουργίας του . . .

     

 

 

Θα προσπαθήσω να αποδείξω ότι και οι τρεις αυτές υποθέσεις είναι αστήριχτες· βρίσκονται σε ασυμφωνία με εξώφθαλμα γεγονότα.

 

Πρώτον, είναι πλάνη να νομίζομε ότι η ευημερία δεν επηρεάζει προς το καλύτερο το ήθος των ανθρώπων. Προσοχή: δε λέγω η ευμάρεια, ο πλούτος, η πολυτέλεια· λέγω η ευημερία, δηλαδή η επάρκεια των υλικών μέσων της ζωής, που επιτρέπει τις απαραίτητες για έναν πολιτισμένο άνθρωπο ανέσεις. Τα παραδείγματα αφθονούν, από παρατηρήσεις απάνω και στην ατομική και στη συλλογική ζωή. Η πενία, ως συνώνυμο της πείνας, της αρρώστιας και της αμάθειας, είναι ο χειρότερος σύμβουλος του ανθρώπου και η μεγαλύτερη μάστιγα των κοινωνιών. Άτομα ή λαοί που λιμοκτονούν, δεκατίζονται από αρρώστιες και είναι βυθισμένοι στην αμάθεια, έχουν το βούρκο και τη δυστυχία μέσα στην ψυχή τους. Φθονούν, απεχθάνονται, μισούν όχι μόνον όσους γεύονται άνετα τα αγαθά της ζωής, αλλά και τους ομοίους των. Η εξαθλίωση διηθείται έως τους εσώτερους πόρους της ψυχής τους και τους εξαχρειώνει. Αρετές όπως η αγάπη της ελευθερίας, η αυτοκυριαρχία, η αξιοπρέπεια δεν μπορούν να ριζώσουν σε έδαφος ψυχικό, που το έχουν αποψιλώσει οδυνηρές υλικές στερήσεις. Σκλάβους, ακρατείς, ευτελείς κάνει τους ανθρώπους η αγιάτρευτη φτώχεια. - Αντίθετα η ευημερία, ως συνώνυμο της ευπορίας στα υλικά μέσα της ζωής, της υγείας και της μόρφωσης, επιδρά ευεργετικά απάνω στο χαρακτήρα των ατόμων και των λαών. Τους κάνει φιλελεύθερους, ευπρεπείς, γενναιόψυχους. Τους δίνει τη χαρά της ζωής που κάνει τον άνθρωπο να χαίρεται την ανθρωπιά του. Να υπερηφανεύεται γι' αυτήν. Να την τιμά, και στο δικό του πρόσωπο και στο πρόσωπο των ομοίων του. "Ευστάθεια" (με όλες τις σημασίες της λέξης) δεν έχουν ούτε τα άτομα ούτε οι κοινωνίες που μαστίζονται από την εξαθλίωση. Και είναι εχθρός του ανθρώπου εκείνος (ο σοφός ή ο πολιτικός) που θεωρεί άσχετες μεταξύ τους την ευημερία με την ευτυχία, την ευτυχία με την αρετή. Χαρά και καλοσύνη (όσο και αν επιχειρούμε να αντισταθμίσομε τις στερήσεις του παρόντος με προσδοκίες του μέλλοντος) δεν μπορεί να έχει ο άνθρωπος ή ο λαός ο εξαθλιωμένος από τα δεινά της πείνας, της αρρώστιας και της αμάθειας. Χορτάσετέ τον, γιατρέψετέ τον, μορφώσετέ τον και θα δημιουργήσετε τις προϋποθέσεις για ν' αστράψει μέσα του το φως της αλήθειας, της ομορφιάς και της αρετής - με μια λέξη : της ανθρωπιάς.

 

Δεύτερον, είναι πλάνη να υποθέτομε ότι οι εκπληκτικές κατακτήσεις της επιστήμης και της τεχνικής, για τις οποίες δικαιολογημένα υπερηφανεύεται ο πολιτισμός μας, δεν έχουν καμιάν ουσιαστικήν αξία, επειδή τάχα δεν έκαναν "ευτυχέστερο" τον άνθρωπο - άρα δεν αποτελούν "πρόοδο". "Άχ! τι ωραία που ζούσαν άλλοτε οι άνθρωποι στις πρωτόγονες κοινωνίες τους, χωρίς το τηλέφωνο, το ραδιόφωνο, το αυτοκίνητο, το αεροπλάνο" . . Δεν πρέπει, νομίζω, να παίρνομε στα σοβαρά αυτό τον ψευτορομαντισμό της υποκριτικής νοσταλγίας του παρελθόντος. Πρώτα - πρώτα γιατί δογματίζει "εκ του ασφαλούς" και "με το αζημίωτο": δεν εγνώρισα ακόμη κανένα οπαδό του δόγματος να διακόψει το ηλεκτρικό ρεύμα στο σπίτι του για να ζήσει ευτυχέστερος. Και έπειτα, γιατί είναι τουλάχιστο γελοίο να υποστηρίζει κανείς ότι ζούσαν "καλύτερα" οι άνθρωποι τότε που οι γιατροί καίγανε με πυρωμένο σίδερο τις μολυσμένες πληγές (χωρίς φυσικά, να μεταχειρίζονται αναισθητικά ή αναλγικά φάρμακα) ή που πέθαιναν τα μωρά κατά εκατομμύρια από εντερίτιδα . . . ή τότε που σοφοί και υψηλής ευαισθησίας άνθρωποι καταδέχονταν να θεωρούν τη δουλεία αναπόφευκτη, επειδή έπρεπε να μένουν ώρες και δυνάμεις σ' αυτούς και στους οικείους των ελεύθερες για να διαβάζουν και να ψυχαγωγούνται. . .ή τότε που η ανάγνωση και η γραφή ήταν προνόμιο των ολίγων και των "ισχυρών" και ο μεγάλος αριθμός έπρεπε να πιστεύει μοίρα του αδυσώπητη να μένει εσαεί βυθισμένος στην άγνοια, στη δεισιδαιμονία και στο σκότος. Έχομε άραγε όλοι συνειδητοποιήσει τις τεράστιες προόδους που έχει πραγματοποιήσει στα μέσα και στον τρόπο της ζωής μας αυτός ο πολιτισμός που τον αποκαλούμε με περιφρόνηση "απλώς τεχνικό"; Ιδού μια λεπτομέρεια διατυπωμένη με αριθμούς που αξίζει να τη σκεφτούμε πολύ: Στο Λίβερπουλ (της Μεγ. Βρετανίας) ο μέσος όρος ζωής των κατοίκων το 1846 ήταν το 26ο έτος της ηλικίας· στο Μπόστον (των Ηνωμένων Πολιτειών) ο μέσος όρος ήταν πέρσι το 66,7 της ηλικίας. Και δεν είναι μόνο η διάρκεια που μεγάλωσε· έγινε και το ποιόν της ζωής διαφορετικό. Σήμερα ο άνθρωπος των προχωρημένων στον πολιτισμό χωρών έχει άπειρες ευκαιρίες να "εντείνει" και να "υψώσει" (να ευγενίσει με τα αγαθά της παιδείας) τη ζωή του. Να την εκτιμήσει και να τη χαρεί. Ότι ζει "καλύτερα", "ανετότερα", "τελειότερα", "ανθρωπινότερα", δεν μπορεί να αμφισβητηθεί. Είναι άραγε και ευτυχέστερος; Η απάντηση εξαρτάται από το τι ονομάζεται "ευτυχία". Θα αναγνωρίσετε πάντως ότι όταν πεθαίνει κανείς πολύ νέος, αφού έχει ζήσει μια περιορισμένη, κουτή και τυραννισμένη ζωή - δεν προλαβαίνει τουλάχιστο να ευτυχήσει . . .
Τρίτο και τελευταίο, είναι πλάνη να υποστηρίζομε ότι η επιστημονική και τεχνική πρόοδος των τελευταίων τριών αιώνων όχι μόνο δεν καλυτέρεψε, αλλά χειροτέρεψε τον άνθρωπο. Το επιχείρημα (που με τόσην ελαφρότητα επαναλαμβάνεται ακόμη και από σοβαρούς συζητητές) ότι οι πιο προοδευμένοι στην επιστήμη και στα γράμματα λαοί φάνηκαν οικτρότεροι και πιο αδίσταχτοι, απάνω στον πυρετό του τελευταίου πολέμου, δεν έχει αποδειχτικήν αξία αναμφισβήτητη, άμα το αναλύσει κανείς περισσότερο. Υπενθυμίζω τη διάκριση, που κάνουν οι Μαθηματικοί, μεταξύ αναγκαίων και επαρκών συνθηκών, γιατί αυτή θα μας δώσει το λογικό σχήμα να βάλομε τα πράγματα στη θέση τους. Να υπάρχουν σε μεγάλη ποσότητα υδρατμοί στην ατμόσφαιρα, είναι μια αναγκαία προϋπόθεση της βροχής - όχι όμως και επαρκής, γιατί αυτή και μόνη (χωρίς πχ μιαν ορισμένη πτώση της θερμοκρασίας) δεν φέρνει τη βροχή. Αυτό συμβαίνει και στη δική μας περίπτωση. Κανείς δεν θα ισχυριστεί ότι φτάνει μια διδακτορική διατριβή στη Χημεία ή ένα νόμπελ της Φυσικής για να γίνει και ηθικά ανώτερος ένας άνθρωπος· όταν όμως φωτίζεται ο νους του με τη διερεύνηση των νόμων του σύμπαντος και από τούτο το φωτισμό υψώνεται το πνευματικό του βλέμμα έως τη θεώρηση κάποιων ανώτερων αληθειών, δημιουργούνται οι αναγκαίες συνθήκες για να αναπτυχθούν μέσα στην ψυχή του τα σπέρματα του καλού (εάν είναι ζωντανά) και έτσι να γίνει πιο άνθρωπος.

 

Χωρίς αυτόν τον τελευταίο όρο ( την επαρκή συνθήκη του μαθηματικού) ο επιστήμονας ή ο τεχνικός μας θα καταντήσει ένας τερατώδης νους τόσο προσηλωμένος στις άτεγκτες γενικεύσεις του, ώστε να είναι ικανός για τις μεγαλύτερες θηριωδίες. Και τούτο επειδή έχει μείνει στη μέση του δρόμου: στάθηκε στις γνώσεις· δεν προχώρησε έως τη γνώση. Έως δηλαδή εκείνη την ολοκλήρωση του πνεύματος που δεν ξεχωρίζει πια με στεγανά τοιχώματα από δω την "αλήθεια" από κει την "ομορφιά" και παραπέρα την "αρετή", αλλά αισθάνεται, κρίνει και τιμά, σα μιαν ακατάλυτη ενότητα, την αρετή μέσα στην ομορφιά της αλήθειας. Η σωστή λοιπόν τοποθέτηση του ζητήματός μας είναι να πούμε ότι η πρόοδος της επιστήμης και της τεχνικής μπορεί να καλυτερέψει τον άνθρωπο (όπως ασφαλώς μπορεί και να τον χειροτερέψει - σαν τον διαρρήκτη που έχει αποκτήσει τελειοποιημένα εργαλεία), αφού δημιουργεί τις προϋποθέσεις για την πνευματική του απογείωση. Αρκεί να συνεχίσει την πτήση του και να πάει πολύ ψηλά . . . Ας το πάρομε μια για πάντα απόφαση· αφού μπήκαμε στο δρόμο των επιστημονικών και τεχνικών κατακτήσεων, δε γίνεται πια να γυρίσομε πίσω. Αλλά ούτε ωφελεί. Απάρνηση της προόδου σ΄ αυτό τον τομέα σημαίνει επάνοδο στη βαρβαρότητα. Ευτυχέστερη και ηθικότερη θα γίνει η ανθρωπότητα όχι δεσμεύοντας αλλά αφήνοντας πιο ελεύθερο ακόμη το πνεύμα. Η σωτηρία μας είναι όχι λιγότερη, αλλά περισσότερη, πλατύτερη και βαθύτερη μάθηση.

Ο Π. Ξένος γράφει για τον Ευάγγελο Παπανούτσο: "αναμφισβήτητα είχε πλατιά μόρφωση και πολλά προσόντα. Είχε φυσική ευφράδεια. Δίδασκε συναρπαστικά. Ήξερε να δένεται με το ακροατήριό του το ίδιο στην τάξη όπως και στην αίθουσα διαλέξεων. Έγραφε σωστά τη γλώσσα και την φρόντιζε. Ήξερε από ξένες γλώσσες και του χρωστάμε τη μετάφραση πολλών ξένων όρων στη γλώσσα μας. Μελετηρός και πάντα ενημερωμένος στους τομείς που τον απασχολούσαν. Ήταν ο διαβασμένος, ο φιλοσοφημένος δάσκαλος-παιδαγωγός που ευπροσήγορος ήταν έτοιμος να εξηγήσει ό,τι τον ρωτούσαν".

Ο άνθρωπος γνώριζε να ομιλεί και να γράφει. Απλά, κατανοητά , με λογικά επιχειρήματα ,χωρίς απεραντοστομίες, μακριά από γλωσσικούς ακροβατισμούς, σοφιστείες, εμμονές καθαρεουσιάνικες, φανατισμούς και επιδειξιομανία. Γι' αυτό και τον είπαν ΔΑΣΚΑΛΟ.

 

 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
«Πρώτη<123456789>Τελευταία»

Σχετικά με το blog

Λίγα λόγια για εμένα
www.mantri.gr
Αναζήτηση
Προηγούμενα Άρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις
Σύνδεσμοι