ALI BABA
2497 αναγνώστες
10 σχόλια
 Όλα τα σχόλια για το άρθρο
Κυριακή, 17 Μαΐου 2009
15:13

O καπετάν-Xάρι Μόργκαν, μετέπειτα Ναύαρχος-Σέρ Χένρυ Μόργκαν, ήταν ένας φοβερός και τρομερός πειρατής της Καραϊβικής, όχι δηλαδή σαν τον φλώρο τον Τζώνη Ντεπ, αλλά στ' αλήθεια μοβόρος και αδίσταχτος. Τέτοιες λέρες του 17ου αιώνα, συνήθως ήταν Εγγλέζοι, αλλά ο συγκεκριμένος έλαχε να 'ναι Ουαλός. Δεν πειράζει. Τουρκαλβανός να μην ήταν κι ό,τι ήθελε ας ήταν. Είκοσι χρονώ παιδί, τον έβγαλε η μοίρα στη Τζαμάϊκα, εκεί που οι αραπίνες είναι σαν τα χέλια και το ρούμι δυναμίτης, φάρμακo αληθινό για τα πάντα, εκτός από το έλκος. Άμα κι είσαι θαλασσινός (όχι Παντελής, κανονικός ναυτικός εννοώ), το πέλαγος θα σε τραβήξει κοντά του, όπως και να ΄χει. Κι ο δικός μας, ο Μόργκαν λέμε, αντί για αίμα, είχε νερό αλμυρό και ρούμι μαύρο, κατράμι. Αυτό το διέκριναν αμέσως οι Εγγλέζοι κι έτσι του δώσανε βαπόρι δικό του, να κυνηγάει τα ψοφίμια τους Σπανιόλους, γύρω από τα κοράλια των Παλισάδος και να τους σφυροκοπάει με τα κανόνια του, μέχρι να γίνουν άνθρωποι. Που δεν γίνονται δηλαδή, αλλά λέμε τώρα.

Ταλέντο ο Μόργκαν, έγινε ξακουστός για το θάρρος και τις θηριωδίες του σ' όλα τα Μπαρμπέϊντος και πιό πέρα, ίσαμε Κούβα και Πάναμα. Ειχε πια καμμιά δεκαριά σβέλτα σκαριά, έκανε μια γύρα στα νησιά, λήστευε, άρπαζε, έπαιρνε κεφάλια και τιμές γυναικείες κι όταν πια χορταίνανε αίμα και χρυσάφι τα τσούρμα του, γύριζαν πίσω, στο Πορτ Ρόγιαλ στη Τζαμάϊκα, να τα φάνε στα καπηλειά με τις παστρικές, να κολλάνε μαλαφράντζες κι άλλα διακριτικά και να χτυπιούνται αναμεταξύ τους, ώσπου καμμιά φορά, στο μεθύσι τους απάνω, τους μαχαίρωνε ο Χάρος. Όχι ο μπλόγκερ, ο αληθινός.

Να πούμε βέβαια, ότι -αντίθετα με ότι βλέπουμε στις ταινίες, που οι πειρατές είναι οι παράνομοι και τους κυνηγάνε οι νόμιμοι- στην πραγματικότητα η πειρατεία ήταν ανεπίσημος θεσμός, κάτι σαν παρακράτος. Όχι της Δεξιάς, με τρίκυκλα, Γκοτζαμάνηδες και τέτοια, αλλά του Βρετανικού Στέμματος με ιστιοφόρα, Ναυάρχους  και τέτοια.  Δηλαδή, το Στέμμα διέπραττε κανονική υπόθαλψη, κάνοντας τα στραβά μάτια στις αγριότητες και στις λεηλασίες, επειδή ήξερε ότι μόνο με το λεπίδι μπορείς να ελέγξεις τα μακρινά πέλαγα. Οπότε, και τους κρατούσε τους φονιάδες απασχολημένους και έκανε ταυτόχρονα και τη δουλείτσα του. Καμμιά φορά μπορεί να έσφιγγε τα λουριά στους πειρατές, άλλοτε πάλι τους έδινε γαλόνια, καρότο και μαστίγιο και σε δουλειά να βρισκόμαστε. Έτσι, ο Μόργκαν, ενώ κανονικά ήταν για την κρεμάλα, έγινε μέχρι και Ναύαρχος και τον ξαμόλησαν σαν άγριο σκυλί, να κάψει συθέμελα από Μαρακαϊμπο μέχρι και Πάναμα.

Κι όταν πιά τα έκαψε όλα κι έσφαξε πιό πολλούς Ισπανούς κι από τον Φράνκο, όταν δηλαδή την τελείωσε τη δουλειά για τους Εγγλέζους, αυτοί τον συνέλαβαν τον κακούργο -και καλά- ίσα ίσα για τα μάτια των Ισπανών. Ε, μετά το ξανασκέφτηκαν και σου λέει "-τί να τον κάνουμε τώρα αυτόν ; βρε δεν τον κάνουμε Ιππότη ?" Και τον έκαναν Ιππότη, δηλαδή Σερ, σαν τον Μπιθικώτση, δικαίως νομίζω, αφού απ' όλες τις πόλεις που πέρασε, σαν τον Ιππότη της Αποκάλυψης τον θυμούνταν οι κάτοικοι. Με τα πολλά, να μην πλατειάζουμε κιόλας, ο Μόργκαν αφού πήρε τίτλους και αξιώματα, μια ωραία ημέρα τα τίναξε, καθώς το συκώτι του είχε γίνει πιά σαν μπάλα του μπάσκετ, από το πιοτό. Ήταν πενήντα τριών χρονών. Τον φυτέψανε στο νεκροτραφείο του Παλισάδος, το οποίο όμως βούλιαξε ολόκληρο μέσα στη θάλασσα, δυό-τρία χρόνια αργότερα, έπειτα από σεισμό. Δηλαδή, ούτε το χώμα δεν τον δέχτηκε, τον μούργο. Σαν την Φρειδερίκη ένα πράγμα. Μόνο η θάλασσα τον κατάπιε, κι ας της έκατσε σαν πέτρα στο στομάχι. Κι επειδή ήταν πολύ καλό παιδί, βγήκε μετά κι ένα ρούμι με τ' όνομά του, που πάνε και το πίνουνε οι πιτσιρικάδες στα μπαρ, σε μορφή μπόμπας και γι αυτό δεν βλέπουνε την τύφλα τους και πάνε όλοι για γυαλιά, από τα είκοσί τους χρόνια.

Καλά, τώρα για πειρατές θα λέμε ; Ναι, αμέ, γιατί όχι ; Εξάλλου, έχει και συνέχεια : Αυτός ο Κάπταιν Μόργκαν, όπως καταλαβαίνεις, άφησε απογόνους κι όχι έναν αλλά πολλούς, σχεδόν σε κάθε λιμάνι που έπιανε. Απ' αυτές τις φύτρες -όπως σε βλέπω και με βλέπεις- βγήκε πρώτα ο John Pierpont Morgan ο πρεσβύτερος κι απ' αυτόν ο J.P. Morgan o νεώτερος, που μετά τακίμιασε μ' έναν Χάρολντ Στάνλευ και φτιάξαν αυτό το παραμάγαζο, το γνωστό, που έχει τρυπώσει και στα λιμάνια και παλεύω χρόνια τώρα, με τα πάνω-κάτω που τους φτιάχνω, να τους πετάξω τους μαριδαίους όξω από τα χαρτιά, αλλά αυτοί εκεί, μπάστακες. Καλά, κάτσε και να δούμε στο τέλος, ποιός είναι ο πιό μάγκας. Τέλος πάντων.

Αυτοί λοιπόν τώρα, δηλαδή αφ' ενός τα φιλαράκια Morgan-Stanley, αφετέρου ο σκέτος JP Morgan, ο μονόχνωτος, την έχουνε δει "καλός μπάτσος-κακός μπάτσος". Ο καλός (καλάμια στα μάτια του), ο JP Morgan,λέει ότι έχουμε περάσει σε Bull Market. Ο κακός, δηλαδή η σαφρακιασμένη η Moργκανοστάνλεϋ, λέει άλλα. Ότι δηλαδή πρόκειται για bear market rally. Ποιά από τις δύο Συμμορίες της Νέας Υόρκης λέει την αλήθεια ; -Εμένα ρωτάς ; -Εγώ ένα ξέρω : Όταν η σκούφια σου βαστάει από τον Κάπταιν Μόργκαν, δεν υπάρχει περίπτωση να είσαι της προκοπής. Του σκοινιού και του παλουκιού θα είσαι. Θα ψάξω να βρω και γι αυτόν τον μουλωχτό, τον Stanley, αν κι είμαι σίγουρος ότι ο προπάππους του θα ήταν λοστρόμος σε καμμιά γολέττα του Κάπταιν. Και να μην ξεχνάς ένα πράγμα : Τους πειρατές πολλοί εμίσησαν, την πειρατεία ουδείς. Ειδάλλως, πώς έγινε ο Κάπταιν Μόργκαν και Ναύαρχος και Σερ και Μάστερ και Κομμάντερ και Ιπτάμενος και Τζέντλεμαν ;

 

 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
2049 αναγνώστες
7 σχόλια
 Όλα τα σχόλια για το άρθρο
Παρασκευή, 15 Μαΐου 2009
07:50
Ήτανε που λες μια φορά κάτι κοπελιές, πέντε τον αριθμό, τα χάλια τους τα μαύρα. Σερνικός δεν τις ζύγωνε και μόνο ο Bluesman είχε κάποιες φωτογραφίες τους, στη γνωστή συλλογή του, με τίτλο «Τα Τέρατα του Τσίρκου». Σαύρες σκέτες. Τί σαύρες δηλαδή, τυραννόσαυροι, αφού ήτανε οπωσδήποτε μεγάλη τυραννία και μαρτύριο να έρχεσαι φάτσα με φάτσα με δαύτες. Κι όπως καταλαβαίνεις, με τέτοια χάλια, οι τύπισσες δεν. Όταν λέμε «δεν», κυριολεκτούμε. Παρθένες, αυθεντικές, μέχρι μεδούλι. Εκ των περιστάσεων, δηλαδή, όχι οικεία βουλήσει. Στο ράφι είχανε απομείνει οι δόλιες και για να παρηγορηθούνε το είχανε ρίξει στις επενδύσεις. Σου λέει «αφού να μας πηδήξει άντρας δεν υπάρχει ποτέ περίπτωση, κάτσε να μπούμε στο ΧΑΑ, να φχαριστηθούμε πήδημα». Μωρέ και μπήκανε και φχαριστηθήκανε. Πήδημα εννοείται. Ακούσανε κάτι γκουρούδες που τις μπάσανε στα καλά χαρτιά και μαζώξανε πάνω τους όλο τον εικοσάρη, συν κάτι επιλεγμένα λιμά σαραντάρη. Μιλάμε για πολύ χαρτί. Και μετά περιμένανε, αφού έτσι κι αλλιώς συνηθισμένες ήσαντε στην απέλπιδα αναμονή. Κι εν τω μεταξύ, το πήδημα έπεφτε right through.

Τώρα, εκτός απ’ αυτές τις πέντε φλόμπες, στην ιστορία μας υπήρχανε κι άλλες πέντε γκόμενες. Αυτές πάλι, ήτανε και πολύ πρώτες γυναικάρες, κοινώς “μωρά”, που λένε και κάτι μπανάλ τύποι, κάτοχοι ΙΧΕ Subaru Impreza μπλε ελεκτρίκ, με αεροτομή από boeing 777, μπουρί δέκα ιντσών, στερεοφωνικό οκτώ χιλιάδων watts και αγωνιστική χαρτογράφηση. Τα μωρά, εκτός του ότι φύλαγαν την παρθενιά τους –έτσι διέδιδαν τουλάχιστον- φύλαγαν και τα λεφτά τους. Είχανε βρεί κάτι μαλάκες καληνυχτάκηδες (όλους κατόχους Subaru Impreza), που τους τα έσκαγαν κανονικά, τα πάντα πληρωμένα, από καφέ και σινεμά, μέχρι και συνολάκια ιταλιάνικα. Έτσι, ο στόχος ζωής που είχαν θέσει τα μωρά, ήτοι η εσαεί διατήρησις της ρευστότητός των -αλλά και της παρθενίας των- επετυγχάνετο απολύτως, δεδομένου ότι οι Σουμπαραίοι, όχι μόνο πλέρωναν σαν κύριοι, μα και δεν γύρευαν τίποτις κόλπα πονηρά, ομοίως σαν κύριοι. Ενώ όμως αυτά τα γκομενάκια είχαν όλο το χρήμα ατόφιο, μετοχές δεν αγόραζαν. Τα μωρά είχανε αφήσει τα λεφτά στον τόκο, να γεννάνε, μέρα με την μέρα. Και είχαν αράξει.

«-Βρε πάρτε καμμιά μετοχή!», τις συμβούλευαν οι άλλες οι παρθένες, οι σαύρες που λέγαμε. «-Ουστ από δω χάμω, μουστακαλούδες, που θα μας δώσετε και συμβουλές», τις αποπαίρνανε οι γκομενίτσες. «-Τι να τις κάνουμε μωρέ εμείς τις μετοχές ; Εμείς έχουμε φράγκα. Άσε να φανεί ο πάτος και βλέπουμε». Και βέβαια, τα συγκεκριμένα μωρά είχαν ιδίαν αντίληψιν της εις χρήμα αποτιμήσεως ενός αξιόλογου πάτου.

 
Εντάξει, πάμε και στο ζουμί, για να μην τα πολυλέμε. Καθώς προείπα, οι πέντε φόλες όλο άνοδο περιμένανε κι άνοδο δεν βλέπανε. Μια νύχτα δίχως φεγγάρι, νυσταγμένες καθώς ήσαν, την έπεσαν να σαπίσουν. Την ίδια στιγμή, έπεσαν στα κρεβάτια τους και τα μοντέλα, τα μωρά που λέγαμε, να λειώσουν κι αυτά, αποκαμωμένα από τα ψώνια που κάνανε ολημερίς, με τις πιστωτικές των Σουμπαραίων.
Ξαφνικά, μές το σκοτάδι, ακούγεται αγριοφωνάρα μεγάλη και πολύ τρομαχτική : «-Ιδού ο Γκοτζίλας έρχεται, δείχτε μου τα χαρτιά σας !». Και ξανά πάλι : «-Ιδού ο Γκοτζίλας έρχεται, δείχτε μου τις μετοχές σας !». Αφού το λέω κι ανατριχιάζω, τόσο τρομακτικό ήταν το όλο σκηνικό.
«-Αμάν, μανουλίτσα μου!, λένε χεσμένα από το φόβο τους τα μωρά, «τούτος ο αγριάνθρωπος γυρεύει τις μετοχές μας!». Πετάγεται τότε ένα μωρό –ξανθό- και προτείνει «-Δείχτα κι εσύ μωρή τα χαρτιά μας, να φύγει το χτήνος, να ησυχάσουμε !». «-Ποιά χαρτιά μωρή ζαβή ?», την επιπλήττει ένα άλλο μωρό, καστανό. «-Έχουμε εμείς χαρτιά ? Φουλ μετρητό είμαστε. Την κάτσαμε την βάρκα. Κάτσε έχω μια ιδέα».
Και μια και δυό, πάει και χτυπάει το κουδούνι αυτωνών των πέντε ερπετών, που είχανε ήδη ξυπνήσει και περιμένανε ατρόμητες τον Γκοτζίλα, να του δείξουν τις μετοχές τους. «-Φέρτε καλέ κορίτσια καμμιά μετοχούλα, να ξεγελάσουμε τον Πίθηκα !», παρακαλάει το μωρό. «-Να πας ν’ αγοράσεις δικές σου, μωρή ψωνάρα!», την κόβουνε οι σαύρες και της κλείνουνε την πόρτα στη μούρη.
Μιά κουβέντα ήτανε. Άντε τώρα να βρείς ν’΄αγοράσεις μετοχές, νυχτιάτικα. -Από πού να τις αγοράσεις, από το Χονγκ-Χονγκ ή από το Τόκυο ? Σα να πέφτουνε λιγάκι μακρυά. Και έτσι, μείνανε οι γκομενάρες χωρίς μετοχές, δηλαδή αμέτοχες, πράγμα πολύ άσχημο. Η κατάσταση χειροτέρεψε, μόλις ο Γκοτζίλας τους χτύπησε το κουδούνι. Απ’ έξω, ακούστηκε η απόκοσμη αγριοφωνάρα του, να λέει κάτι ξενόγλωσσα :
«-Γρηγορείτε ουν ουκ οίδατε γαρ πότε ο Γκοτζίλας έρχεται, οψέ ή μεσονυκτίου ή αλεκτοροφωνίας ή πρωϊ μη ελθών εξαίφνης εύρη υμάς καθεύδοντας».
Η ξανθιά κατουρήθηκε πάνω της : «-"Κλαδεύοντας" ? -Καλέ αυτός ο μούργος ήρθε εδώ χάμω να μας κλαδέψει ! Ωχ, κακό που ‘παθα η έρμη

 

Πρωτοδημοσιευμένο από Swearengen, την 18 Μαρτίου 2009, στο http://alibaba-swear-us.blogspot.com

 

 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
1184 αναγνώστες
8 σχόλια
 Όλα τα σχόλια για το άρθρο
Τρίτη, 12 Μαΐου 2009
08:39

Όπως ακριβώς οι κερατάδες σύζυγοι, που τελευταίοι μαθαίνουν πότε έμπαινε και πότε έβγαινε ο μουστερής στον οίκο τους (και όχι μόνο), έτσι και οι παίχτες, πάντα κατόπιν εορτής μαθαίνουν ποιά ήταν τελικά τα σωστά σημεία εισόδου και εξόδου στις αγορές. Όταν πλέον έχει γίνει η ζημιά.

Υπάρχουν βέβαια και κάτι κερατάδες υποψιασμένοι πως κάτι μπαινοβγαίνει στον οίκο τους (κι όχι μόνο) και για να μάθουν την αλήθεια καταφεύγουν σε ντετέκτιβ. Τώρα, μην φανταστείς τίποτε detectives του L.A.P.D., κομψούς, με γυαλί σένιο, άψογο κούρεμα και τριζάτη κοστουμιά, απ' αυτούς που παίζουν στις ταινίες και δώστου και τραβάνε το python και μοστράρουν και το επίχρυσο το σήμα "to protect and to serve". Όχι. Εδώ μιλάμε είτε για κάτι τελειωμένους κοιλαράδες, με μούρη πρησμένη από το αλκοόλ και προχωρημένη ποδάγρα, είτε για κάτι λεμέδες, με μυωπία εικοσιτεσσάρων βαθμών, άμφω. Τους ξέρεις, είναι αυτοί οι γνωστοί που σκάνε μύτη στο γυαλί και ψάχνουνε ακόμη για τον μικρό Άλεξ, παρότι λύθηκε το μυστήριο. Απο δαύτους περιμένει ο κερατάς να μάθει την αλήθεια και -παραδόξως- τη μαθαίνει, αλλά φεύ -και που τη μαθαίνει, τί καταλαβαίνει ;

Αντίστοιχα, υπάρχουνε κι αυτοί που καταφεύγουν σε εργαλεία μυστήρια για να βρούνε την τάση της αγοράς και καλά κάνουνε δηλαδή, διότι η τάση είναι άτιμο πράμα, επικίνδυνο, δεν είναι για να παίζεις μαζί της. Γι αυτό και οι ηλεκτρολόγοι έχουνε συνήθως στην κωλότσεπη ένα δοκιμαστικό κατσαβίδι, ώστε να τσεκάρουνε την τάση, μη φάνε κάνα κεραυνό κατακούτελα και τους σηκωθεί το μαλλί σαν της Μαρίας Αντουανέτας, της ροκοκό, που της κόψανε το σβέρκο επειδή ήθελε να φάει το παντεσπάνι του μονοφαγά του Δαντών. Που κι αυτός, με τη σειρά του, ήθελε να φάει του Ροβεσπιέρου και γι αυτό τον περάσανε λεπίδι και πάει λέγοντας. Και μετά αναρωτιόταν η αλλοπαρμένη, γιατί ο κοσμάκης προτιμούσε το ψωμί το σκέτο.

Πιό παλιά, μέχρι τέλη δεκαετίας εβδομήντα, ίσως κι αρχές ογδόντα, τότε που το κεράτωμα -εκτός από εθνικό σπορ- λάχαινε και ποινικό αδίκημα, για την επ' αυτοφώρω σύλληψη της άτιμης διοργανωνόταν κανονικό σαφάρι : Ξεκινούσε ο ειδοποιημένος κερατάς, για τον τόπο του εγκλήματος, μαζί με ολόκληρη ομάδα κρούσεως, ντετέκτιβς, μαρτύρους, μπάτσους, μπορεί και κάνα φωτογράφο, για τα σχετικά ενσταντανέ. Άμα ο δράστης ήτανε γάτος, καταλάβαινε εγκαίρως ότι πάνε να του την πέσουνε, συνήθως από τον ήχο της μηχανής του αμαξιού του κερατά. Αυτό ήταν το σήμα εξόδου, αξιόπιστο κι επιβεβαιωμένο, ωσάν τα κύματα Elliot.

Ειδικά, αν ο κερατάς σωφάριζε κάνα δίχρονο Nsu, κάνα παλιό Saab, καμμιά Μπέμπα δίλιτρη ή το άλλο το θηρίο, το Βελότσε, ο μπήχτης άκουγε αμέσως το μπουρί, πεταγότανε σαν ελατήριο από την κλίνη της αμαρτίας κι έψαχνε για το κοντινότερο μπαλκόνι. Από πρώτο όροφο πήδαγε σαν βουάρ, μπορεί κι από δεύτερο, κι αν είχε πάρει και πουλάδα ειδικών δυνάμεων, ίσαμε κι από τρίτο σάλταρε. Την ώρα που το έσκαγε, σα λαγός με σώβρακο (και αν), άκουγε από πάνω τις ξεγυρισμένες χαστούκες και τα μπινελίκια που έτρωγε η καλή του. Δε βαριέσαι.

Τα ζόρικα ήταν για όσους κάναν τη δουλειά σε ρετιρέ, αυτοί δεν είχαν καμμία τύχη. Σούμπιτους τους πηγαίναν στο Α/Τ της περιοχής, διά τα περαιτέρω, τυλιγμένους στη σινδόνη. Όχι αυτή του Βατικανού, που είναι μούφα, την άλλη, τη φέρουσα τα εμφανή ίχνη του αδικήματος.

Όπως ο γαμπρός της πίσω πόρτας έστηνε αυτί, μπας κι ακούσει έγκαιρα την εξάτμιση του κερατά, έτσι κι ο παίχτης είναι στην τσίλια, μπας και πάρει σήμα εξόδου, ώστε να την κάνει όπως-όπως, να μη φάει τη μεγάλη λέζα. Κι εντάξει, άντε και το πήρε το σήμα πώλησης, το θέμα είναι -κι εδώ- από ποιόν όροφο θα σαλτάρει. Ας πούμε, σφιχτό stop-loss στο μείον 5%, είναι σα να πηδάς από τον πρώτο. Με ζημιά 20%, σα να φεύγεις από το μπαλκόνι του δευτέρου. Λες "το πολύ-πολύ να σπάσω κάνα ποδάρι" κι ορμάς στο κενό.

Έχει βέβαια και μερικούς που πηδάνε από πέμπτο, έκτο κι έβδομο. Με ζημιά 70-80%, πάνω τους. Όχι κι έτσι, αδελφέ. Να γλιτώσεις τη σύλληψη είπαμε, όχι να τσακίσεις τον αυχένα σου. Από το ρετιρέ δεν πηδάμε. Κάτσε μέσα, φόρα και το σεντονάκι σου και περίμενε να σε τσακώσουν. Να σου περάσουν βραχιολάκια, να σε βγάλουν και καμμιά αναμαλλιασμένη πόζα, άντε να σου ρίξουν και καμμιά μπούφλα, ο αγαναχτισμένος κερατάς και κάτι ξαδέλφια του. Εμ, άδικο θα 'χει ; Έπειτα, θα περάσεις κι ένα αυτοφωράκι κι αυτό ήταν όλο. Σιγά τα ωά. Μετά, ελεύθερο πουλί. Παρά να σε βρούν χαλκομανία στο πεζοδρόμιο, πιό καλά,δε νομίζεις ;

 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
1383 αναγνώστες
7 σχόλια
 Όλα τα σχόλια για το άρθρο
Κυριακή, 10 Μαΐου 2009
09:41

Μου αρέσει αυτό το δέντρο. Για να είμαι ειλικρινής, μου αρέσει ο ίσκιος του. Ένας δροσερός, ξεκούραστος ίσκιος, χαλαρωτικός σα γλυκό νανούρισμα.
Φτελιά το λένε το δέντρο. Στα μέρη μου το λεν και καραγάτσι, μαυρόδεντρο δηλαδή. Πού την είδαν τη μαυρίλα οι Τουρκαλάδες και το βαφτίσαν έτσι, δεν ξέρω. Ίσως επειδή αντέχει πολύ και στην Αλεξάνδρεια το φύτευαν γύρω απ’ τα νεκροταφεία.. Και το λέγανε φτελιάδι ή για να 'μαστε ακριβείς «φτλιάδ’». Εμένα με λένε Μίτια . Το πραγματικό μου όνομα είναι Δημήτρης, αλλά οι συμμαθητές μου με ονοματίσανε έτσι επειδή μ’ αρέσει ο Ντοστογιέφσκι και κυρίως οι Αδελφοί Καραμαζώφ. Μάλιστα, ο ένας αδελφός. Ο Μίτια.
Αλήθεια είναι. Μ’ αρέσει ο Μίτια. Όπως και τα καραγάτσια. Και υπογράφω πολλές φορές ως Μ. Καραγάτσης. Πολλοί μπερδεύονται και νομίζουν πως με λεν Μιχάλη. Αλλά δεν είναι έτσι...
Είμαι στενοχωρημένος σήμερα. Ο πατέρας μου θέλει να με στείλει στη Θεσσαλονίκη να συνεχίσω το σχολειό. Για τιμωρία, μου είπε. Επειδή πλαστογράφησα τον έλεγχό μου. Σκληρός άνθρωπος ο πατέρας μου. Πατρινός, βλέπεις. Και πολιτικός. Άρα, γαϊδούρι.
Επειδή όμως σας γουστάρω, θα σας ενημερώνω τακτικά για την πορεία μου. ...........


Άργησα να σας ξαναγράψω αλλά είμαι καλά. Τώρα ζω στην Αθήνα. Τέλειωσα και τη Νομική όπως ο πατέρας μου. Για να του τη σπάσω που με έλεγε «άχρηστο». Είχα συμφοιτητές και κάτι ωραίους τύπους. Τον Οδ. Ελύτη, τον Αγγ. Τερζάκη και τον Γ. Θεοτοκά. Είχαν κι αυτοί μια πετριά με την λογοτεχνία. Με κοίταγαν ζηλιάρικα όταν έγραψα ένα διήγημα , την «κυρά Νίτσα», και πήρα το τρίτο βραβείο. Σ’ αυτό περιέγραφα την αγάπη μου για μια δασκάλα μου με ωραία μπούτια. Μου δώσαν το βραβείο γιατί όντως τα μπούτια της ήταν μπούτια κι όχι κοκάλες.
Βγάζω το ψωμί μου κάνοντας το νομικό σύμβουλο σε κάτι απατεώνες που πουλάνε φούμαρα στον κοσμάκη. Ασφάλειες, τις λένε. Κι επειδή ο κοσμάκης είναι ανασφαλής, τις αγοράζει. Τις ασφάλειες, όχι την ασφάλειά του. Μ’ αρέσουν κάτι τύποι ξενόφερτοι που έρχονται στην Ελλάδα και προκόβουν. Αλλά το πρόβλημά τους είναι πως ,παρά την προκοπή τους, δεν τα καταφέρνουν να προσαρμοστούν οι απροσάρμοστοι. Τους δίνω και περίεργα ονόματα. Λιάπκιν, Γιούγκερμαν, Χίμαιρα. Ειδικά αυτό το τελευταίο, η Χίμαιρα ντε, πολύ μ’ αρέσει!
Η πολιτική δε μ’ αρέσει. Τη θεωρώ μπαγαποντιά. Και για να το αποδείξω, έβαλα υποψηφιότητα για βουλευτής χωρίς να κάνω προεκλογική εκστρατεία. Και φυσικά δεν βγήκα.
Η Ιστορία όμως μ’ αρέσει. Προσπαθώ να γράψω κάτι ιστορικά έργα αλλά όλο κάτι τυχαίνει και τα παρατώ. Και για ν' απαλλαγώ κάθισα κι έγραψα μια σάτιρα για την Ιστορία, την απομυθοποίησα κι ησύχασα. Τής έβαλα και μια ταμπέλα «Σέργιος και Βάκχος» και την ξεφτίλισα.
Τώρα γράφω το 10. Αλλά έχω πάθει ένα έμφραγμα και μάλλον δε θα ζήσω πολύ. Ελπίζω να προλάβω να το τελειώσω.
Γράφω ό,τι μου 'ρχεται κι όπως μου ’ρχεται. Και δεν διορθώνω τα γραπτά μου. Γι’ αυτό και πολλοί με λένε προχειρογράφο. Αλλά εγώ τους έχω γράψει σ' ένα φάκελλο. Κίτρινο.
Σας το 'πα? Δεν θυμάμαι. Καραγάτση, με λένε. Μίτια, όχι Μιχάλη!

 

Του  Usound

Πρώτη δημοσίευση Μάρτιος 2009 σε http://alibaba-swear-us.blogspot.com/ 

 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
1109 αναγνώστες
12 σχόλια
 Όλα τα σχόλια για το άρθρο
Σάββατο, 9 Μαΐου 2009
15:46

Βρε καλώς το, το παιδί. Μπήκες πάλι να δεις σε ποιόν τα χώνουμε, σωστά ? Σωστά. Ε, λοιπόν, σήμερα δεν τα χώνουμε σε κανέναν, επειδή είναι αργία. Πέρνα πάλι από Δευτέρα και βλέπουμε. Άντε τώρα στην ευχή της Παναγίας. Καλό απόγευμα.

Λάβετε όλοι υπ' όψιν, ότι αυτό εδώ το θρυλικό πλέον Blog λειτουργεί πάνω σε αυστηρά επαγγελματικά πρότυπα. Τίποτε δεν αφήνεται στην τύχη, τα πάντα είναι λεπτομερώς μελετημένα και αυστηρά προγραμματισμένα. Γι αυτό άλλωστε είμαστε και το υπ' αρ. ENA blog στο διαδίκτυο. Στο Capital δεν είμαστε ακόμη υπ' αρ. 1, αλλά και ούτε θα γίνουμε ποτέ, καθόσον είχαμε την ατυχία η κληρωτίδα της Fifa να μας ρίξει πάνω στο ανήμερο ΘΗΡΙΟ που λέγεται Τakis1. Το λέει και τ΄όνομά του : "Τάκης Ένα". -Πώς να τον υποσκελίσεις τώρα, αυτόν τον "Τάκης-Ένα" ?  Πές μου εσύ. Άσε μη σπάς το κεφάλι σου, το έσπασαν κι άλλοι πριν από σένα. Δεν γίνεται σου λέω. ΤΕΧΝΙΚΩΣ αδύνατον.

Πάμε παρακάτω. Καταθέσαμε εχθές πρωτοκολλημένη μετά χαρτοσήμου αίτηση στο Capital, να μας χορηγήσει τη λίστα των ip's που μας ψήφισαν, την εβδομάδα που μας πέρασε. Αυτά που έλεγα παραπάνω, περί επαγγελματισμού. Να ξέρουμε τί μας γίνεται, όχι άειντε-άειντε, όποιος γουστάρει μπαίνει, μοναστερώνει και δρόμο. Το Capital αρνήθηκε, με την επιεικώς γελοία δικαιολογία, ότι τάχα οι ψήφοι στα blogs είναι απόρρητες. Καλά, σιγά μην κάτσουμε να σας παρακαλάμε κιόλας. Έχωσα κι εγώ είκοσι ευρώ στο παιδί που τους κάνει συντήρηση στο δίκτυο και σε δέκα λεπτά είχα στα χέρια μου τα ονόματα των χρηστών που μας ψήφισαν. Δεν πρόκειται βέβαια να τους ξεβρακώσουμε δημοσίως, τουλάχιστον όχι σήμερα. Άλλωστε δεν ήταν αυτός ο σκοπός μας. Εμάς μας ενδιέφερε να πιάσουμε τον σφυγμό της κοινής γνώμης, να αναζητήσουμε τα βαθύτερα κίνητρα της ψήφου, σε συνδυασμό με το προφίλ εκάστου ψηφοφόρου. Για το λόγο αυτόν, παραδώσαμε τα στοιχεία στην MRB, προκειμένου να εκπονηθεί μια εμπεριστατωμένη μελέτη/ανάλυση του εκλογικού αποτελέσματος. Τα συμπεράσματα είναι λίαν ενδιαφέροντα :

1) Κατ' αρχήν, στο σύνολο της Επικράτειας και κατόπιν καταμέτρησης των εγκύρων ψήφων όλης της εβδομάδας και εφ' όλων των θεμάτων μας, έλαβον 175 πεντάστερα, 36 μονάστερα, ενώ βρέθηκε στην κάλπη και μία ψήφος που ανέγραφε τη λέξη "ΝΑΙ". Εκ των υστέρων, από έρευνα της ip του χρήστη, αποκαλύφθηκε ότι επρόκειτο για χουντικό ηλικιωμένο, που νόμιζε πως ψήφιζε στο δημοψήφισμα του '73, υπέρ Παπαδόπουλου.

2) Το σύνολο των γυναικείων ψήφων ήσαν θετικές. Ορισμένες μάλιστα, μας διπλοπενταστέρωσαν κιόλας, ενώ η Ελενίτσα1 μας ψήφισε 173 φορές. Όχι για μένα, για τον φουκαριάρη τον Usound.

3) Τις περισσότερες αρνητικές ψήφους συγκέντρωσε το θέμα του Usound "Aφιερωμένο στο Capital". Kατά τους αναλυτές της MRB, πρόκειται σαφώς περί ψήφου αποδοκιμαστικής κατά του οικοδεσπότη και μόνον. Έτσι το καταλάβαμε κι εμείς.

4) Τις περισσότερες θετικές ψήφους συγκέντρωσε το λιβελογράφημα κατά του Θρύλου, καταρρίπτοντας έτσι τον μύθο ότι η πλειοψηφία των φιλάθλων είναι Ολυμπιακοί.

5) Το μεγαλύτερο αίσθημα δυσαρέσκειας προξένησε το θέμα "Είσαι άχαρτος πολύ", το οποίο αποδοκίμασαν δια της ψήφου τους όλοι ανεξαιρέτως οι άχαρτοι, αλλά και ορισμένοι έγχαρτοι, ήτοι αυτοί που φόρτωσαν φουλ μάρτζιν, την περασμένη Πέμπτη, στις 2.200 μονάδες και τώρα παραμιλάνε στον ύπνο τους -εάν τους πάρει ο ύπνος.

6) Στο ερώτημα "ποιός είναι καταλληλότερος για Πρωθυπουργός", ο Usound εξακολουθεί να προηγείται, με διαφορά τεσσάρων ποσοστιαίων μονάδων, έναντι εμού. Ανοίγει η ψαλίδα.

7) Τέλος, στην πρόθεση μοναστεριστικής ψήφου, προηγούμαι πλέον εγώ, ανατρέποντας εντυπωσιακά το σκηνικό της προηγούμενης εβδομάδας, οπότε ο Usound ήταν αντιπαθέστερος εμού (αλλά και όλων των υπολοίπων στα blogs, όπως είναι φυσικό).

 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
«Πρώτη<123456789>Τελευταία»

Σχετικά με το blog

Λίγα λόγια για εμένα
www.mantri.gr
Αναζήτηση
Προηγούμενα Άρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις
Σύνδεσμοι